Op zoek naar de pijngrens

 

                    NIEUW:SPORTEN MET SPENCER OP TWITTER

Hoewel ik aanvankelijk dacht er met een tweetje vanaf te komen, blijft het aan me knagen als een puppy die nog veel moet leren, en daarom geen idee heeft wat hij aan het doen is.

Hij heeft het echt gezegd, Frank de Boer: we moeten in Oostenrijk de pijngrens opzoeken. Ik zal u de mêlee van persoonlijke ongemakken, en de daarmee gepaard gaande pijn ditmaal besparen, al kan ik verklappen dat je met vingerprothesen best snel kan typen.

Bij Ajax, en eigenlijk in de hele Eredivisie, pretendeert men aan topsport te doen. Dat vind ik prima, iedereen mag zijn mening hebben, we leven tenslotte in een vrij land, nietwaar. Maar, op zijn Louis':  wat is de definitie van topsport? Nou...nou...heel goed! Het beste uit jezelluf halen! Goed zo. En! Hoe doen wij dat? Jaaaaaaaaaaa, door heel hard te trainen! En wat gebeurt er als je hard traint? 

En daar gaat het fout, want het antwoord dat je krijgt is een Romariootje. Je wordt er een beetje moe van. 

Om het beste uit jezelf te halen, moet je progressie boeken. En de enige manier om dat voor elkaar te krijgen is om door de pijngrens te gaan. Niet een keer, maar elke keer. Daarom hebben veel voetbalclubs tegenwoordig een laboratorium op het trainingscomplex staan, om de inspanningen te meten, en te zien wat iemand aankan, en nodig heeft om legaal te herstellen.

Het is een van de redenen dat de Maldini's en Totti's van deze wereld op hoge leeftijd nog meekunnen. Niet alleen verg(d)en zij het uiterste van zichzelf, zij hielden en houden zich tevens afzijdig van randverschijnselen die niet in het belang van hun carrière zijn.

Bij Ajax doen ze dat anders. Daar gaan ze met hun tijd mee, en snappen dat voetballers eigenlijk beroepsgangsta's zijn die om af en toe buiten het nachtleven te komen wat frisse lucht happen op een al dan niet naturel grasveldje. Zo blijven ze in conditie om hun core business beter te kunnen uitoefenen. En passant kunnen die Scandinavische bleekgezichten nog een beetje kleur op hun wangen krijgen, zodat ze minder op The Walking Dead lijken. Maar Ajax is in Revolutie, dus ze gaan verder.

Het clubbeleid is om voetbal als primair beroep uit te oefenen, en vanwege de Revolutie komen ze met visionaire ideeën. Om de mentale weerbaarheid van de spelersgroep te verhogen hebben ze structurele problemen in de directie gecreëerd. Zo leren de tieners omgaan met krachtenvelden bij hun toekomstige werkgevers, en ze vooral te negeren.

Ook nieuw dit jaar, de pijngrens opzoeken. Dat is een soort verstoppertje spelen, maar dan met jezelf. Een of andere speciaal voor dit doel ingevlogen goeroe, Zonnekoning John Troost, legt uit dat als jij jezelf in verbinding stelt met de zon, en je dat lang genoeg volhoudt, een mentale inspanning, de pijngrens zich vanzelf openbaart, wat een fysieke belasting is. Zo train jij jezelf volledig, zonder dat jij je overmatig hoeft in te spannen.  Het is een nieuwe variant op wie geschoren wordt, moet stilzitten, maar dan vertaald naar de skillboxes van de 21e eeuw.

De Boer wil dat Ajax de pijngrens in Oostenrijk zoekt. Ik wil dat clubs als Ajax zich realiseren dat het NL clubvoetbal een broodnodige sportieve impuls nodig heef;  niet in oefenpotjes, maar in de Europacups. 

Als ze in Amsterdam echt de pijngrens willen opzoeken, dan adviseer ik een Rotterdamse SM kelder.

Met Gerard Cox als Dominator.

Voetballers zijn slapzakken

Zomaar een fragment uit een rugby wedstrijd. Glimlachend kijk ik naar de beelden, en waar voetbaltaferelen dikwijls veel lichamelijk ongemak veroorzaken bij schrijver dezes, heb ik na het zien van deze beelden nergens last van. Ergo, ik voel me kiplekker,terwijl de tackle op de beelden er eentje is van de buitencategorie, een Mont du Ventoux, da's een hele lange klim op een nogal hoge berg waar je ook nog eens in ademnood komt. Wat doet de getackelde? hij knippert drie keer met de ogen, en wordt door zijn aanrander gecontroleerd op blijvend letsel, want dat was nu ook weer niet de bedoeling. In een samenvatting staat het slachtoffer op, om lekker door te ballen, want hij mankeerde verder niets.

Ooit in een Tour de France brak Tyler Hamilton een sleutelbeen. Vraag het willekeurig welke profsporter, voetballers uitgezonderd want die laten zich uitsluitend onder algehele narcose van een verse tattoo voorzien, en die zal beamen dat zoiets nogal pijnlijk is. Hamilton verbeet de pijn, reed de Tour uit en werd vierde. Voordat u begint te mekkeren, doping is geen pijnstiller, en de Tour is geen potje voetbal.

Om te achterhalen waarom voetballers de pijngrens van een pasgeboren baby hebben, en in theatraal vallen een echte profmentaliteit zien, zouden we een nieuwe studie moeten verzinnen. Theatrale Ritmische Bewegingswetenschappen. Enkele hoogleraren: Lothar Matheus, Rudi Völler, Luis Suarez en Neymar Jr, die de hedendaagse jeugd naar de collegebanken moet lokken.

Immers, van de huidige generatie twintigers met een miljoenensalaris is hij de exponent van de vallende ster.

Tijdens de Copa America stak de Chileense crack Gonzalo Jara  zijn vinger tussen de billetjes van Edinson Cavani.. Nadat de Uruguayaan hem een ietwat geïrriteerd duidelijk maakte niet bisexueel te zijn om hem vervolgens een zacht, met de vlakke hand gegeven, schouderklopje, zijn betoog te onderbouwen, liet Jara zich theatraal vallen terwijl hij naar zijn gezicht greep en moord, brand en homohater schreeuwde. Cavani incasseerde ten onrechte een gele kaart. Dit was echter zijn tweede, waardoor Chili uiteindelijk van 10 Uruguayanen won. Jara's werkgever FSV Mainz 05 gaf binnen 24 uur na dit incident aan hun speler op de transferlijst te hebben gezet, omdat die club niet met matennaaiende schwalbekoninginnen wil worden vereenzelvigd. 

Kijkt u nog maar een keer naar de verwoestende tackle op het filmpje, en vraagt u zichzelf  in alle rust af wat er mis is met de topsportmentaliteit van de doorsnee voetballer. Alexis Sanchez, een Chileen, maakte furore in La Liga door na een aanslag op zijn benen te blijven staan, en de dader in de ogen te kijken. 

Helaas speelde hij bij Barcelona, waar de Mes-Que-Un-Club Import Catalaantjes het laten vallen tot integraal onderdeel van hun tikki takkie tokkie voetbal hebben gemaakt. Geen idee wat Sanchez heden ten dage bij Arsenal op dit vlak doet, maar zijn houding van weleer boezemde zijn tegenstanders enigszins angst in, omdat de fysiek sterke vleugelspits deed wat van een topsporter mag worden verwacht: 

Zijn beroep als een kerel uitoefenen. 

Wie Verlost Ajax?

(c( spotpen.nl

Afgelopen week viel mijn oog op een wedstrijd van de D1 van Barcelona. Tegenwoordig heet dat -13. Die jochies van beide ploegen speelden op een niveau dat ik nog niet eerder had gezien. Snelle passes, goede combinaties en zelfs een enkeling met een technisch hoogstandje.

Onwillekeurig gleden mijn gedachten af naar de Eredivisie, waardoor spontaan enkele aderen sprongen, en ik voor de zoveelste keer tijdens het schrijven met spoed naar een ziekenhuis moest. Inmiddels wil alleen een Italiaanse familie uit New York city mijn verzekering op zich nemen.

Terwijl ik op de behandeltafel lag, en enkele artsen mijn bloedbanen aan elkaar probeerden te plakken, moest ik ineens aan Johan denken, El Salavdor, ofwel De Verlosser. Grote fout, want de medici konden van voor af aan beginnen.

Voor velen is Johan geniaal mede vanwege zijn taalgebruik. Voor mij is het een ongeletterde pseudovedette gebleven, die maar in één ding uitblonk: verkeerde investeringen doen, met als hoogtepunt een varkensfokkerij in Israël.  

Nu ja vooruit, kijk op het spelletje heeft hij als geen ander, maar gezien zijn uitleg tijdens een analyse, hunnie op rechts is geitenkaas, heb ik persoonlijk niet al te veel van hem opgestoken. Ik bedoel, ging het over de slechte staat van een prehistorisch monument of beschreef hij een voormalige geliefde die hij ooit eens ergens gruweldermate hard had verwend dat haar uiterlijk was gewijzigd?

Enkele jaren geleden zette De Verlosser Ajax in brand, en nam op niets ontziende wijze de macht over. Johannisten zeggen steevast dat hij geen macht heeft, maar afgelopen mei moest hij naar Amsterdam komen, omdat enkele volwassen mannen niet meer met elkaar wilden praten, en de directie, eveneens geformeerd door uitsluitend 18-plussers, het niet konden oplossen omdat Johan er niet was en niemand derhalve een beslissing durfde te nemen.

In Johan's filosofie is het namelijk een vereiste dat je hebt gevoetbald. Dat maakt je namelijk per definitie geschikt om een club te leiden. In dat kader is topbestuurder Tcheu La Ling als adviseur met verregaande bevoegdheden door Johan binnengeloodst. Tijdens de revolutie was dat het enige wat Johan destijds niet voor elkaar wist te krijgen, maar nu weten we wie er de baas is.

Het voorspelbare resultaat is dat Ajax geen dure aankopen meer mag doen, omdat de baby van de dochter van een fameuze oud speler een jongetje is, en zijn debuutkansen in het eerste niet door een malle aankoop mogen worden belemmerd. Die baby gaat namelijk gehaaid een grote worden, omdattie ut in se gene hep zitten, en daarmee dus niet in sun reet, maar da’s logisch. Kleedkamertaal is norm bij Ajax.

in een voor een wat breder publiek toegankelijker taalgebruik omgezet komt het er gewoon op neer dat Ajax om enkele topaankopen zit te springen, maar wordt belemmerd door een visie uit de tijd van de hunnenbedden die blijft volharden in het feit dat Ajax weer met eigen jeugd de Champions League kan gaan winnen, omdat ze destijds met elf man een mammoet konden vangen.

De laatste keer dat dat gebeurde was 20 jaar geleden. Met een jonge ploeg die barstte van het talent, aangevuld met twee routiniers. Maar in die ploeg zaten voldoende midden twintigers, en die mogen dus niet gekocht worden.  En oh ja, er was een coach die eveneens de basis zou leggen voor een imposante, met prijzen gevulde loopbaan. Zoiets is niet te creëren, maar een gevolg van op de juiste tijd op de juiste plek zijn. Maar leg dat de beleidsbepalers in Amsterdam maar eens uit   

Zolang de Johannistische stroming bij Ajax de macht in handen heeft weten we één ding zeker; Europese glorie is is alleen in het museum te vinden.