De smerige dolkstoot van een wanhopige sportbond

Vaste lezers weten dat ik het wielrennen al jarenlang niet meer volg. Dit vanwege de hypocrisie binnen de bond en koersdirecties die loodzware wedstrijden presenteren en tegelijkertijd mordicus antidoping zijn. Zoals Armstrong vorige week in een interview zei: de Tour schoon winnen kan niet. En datzelfde geldt voor de Giro en de Vuelta.

Lance is er over krap drie weken niet bij, als de honderdste Tour in een avondrit op de Champs Elysées eindigt. Alle levende oud-winnaars zijn erbij. Jan Ullrich (’97), Bjarne Riis (’96), die beiden toegaven doping te hebben gebruikt mogen lekker aanschuiven bij de feestelijkheden. Ook Eddy Merckx, Joop Zoetemelk en tal van andere betrapte coryfeeën worden in het Franse zonnetje gezet als helden die pagina's heroïsche Tourgeschiedenis schreven. Deze hypocrisie heeft zoveel maagzuur geproduceerd dat ik een plastic zak onder mijn slokdarm heb moeten hangen, omdat mijn maag is verpulverd.

Marco Pantani won de chaotische Tour van 1998 ( de Tour Dopage met het Festina schandaal), en was daarmee de laatste echte klimmer die de ronde wist te winnen. In de stijl van Federico Bahamontes (’59)  en Lucien van Impe (’76), (twee andere grote klimmers) maakte de kleine Italiaan het verschil in het hooggebergte. Hij profiteerde van een zwakke dag van Der Jan die vermoedelijk een verkeerde spuit in zijn Duitse kont had laten zetten.

Pantani was een aparte. In de Italiaanse krant l’ Occidentale  staat de volgende anekdote. In 1992 had de 22-jarige Pantani de amateurversie van de Giro gewonnen en werd begeerd door profploegen. Hij stond op het punt een contractje te tekenen, voor een minimaal salaris, en vroeg aan de ploegleider hoeveel geld hij zou krijgen indien hij de Giro of Tour zou winnen. De verbijsterde manager kon de branie wel waarderen en herschreef het contract, zodat Pantani, in geval van het onwaarschijnlijke, een mooie cent zou verdienen. Zes jaar later won hij beide koersen.

Daarna ging het helemaal mis. In 1999 werd hij, vlak voor de start van de laatste bergetappe in de Giro, die hij weer zou winnen, uit de koers genomen. Zijn bloedwaarde was te hoog (52% waar 50% de limiet was.). De Piraat was zo gedesillusioneerd dat hij naar de coke greep.

Zijn laatste grote zege was in 2000 op Mont Ventoux, waar Armstrong de Italiaan de ritzege gunde. De Amerikaan deed het uit respect voor zowel de berg als de klimmer, maar Pantani was furieus en voelde zich vernederd. Enkele dagen later won hij nog de rit naar Courchevel, en dat was het laatste wapenfeit van de immens populaire renner.

Pantani verdronk in het moeras van zijn instabiele geest, en overleed op Valentijnsdag 2004 in een hotelkamer in het Italiaanse Rimini, waar hij zich al enkele dagen had opgesloten. Autopsie wees uit dat een overdosis cocaïne hem fataal was geworden.

De voorzitter van de UCI, de internationale wielerfederatie, Pat McQuaid wil Pantani nu postuum strippen van zijn Tourzege. U begrijpt, de plastic zak in mijn lichaam is vervangen door een bak van gewapend beton, gesloopt uit oude bunkers hier in de omgeving.

De wielrennerij is van hypocriet en geflipt teruggevallen naar ronduit achterlijk.

Ik wens u veel plezier met de Tour, en vergeet niet dat de winnaar 100% gegarandeerd vol zit met chemicaliën waarvan u en ik niet eens weten dat ze bestaan.Want een grote ronde winnen zonder doping is nog steeds niet mogelijk. 

Met dank aan hen die de koersen en de sport organiseren en reguleren en geen middel schuwen om selectief oud-winnaars te weren van het festijn dat Tour de France heet. 

Ben benieuwd welke doping die dames en heren tot zich nemen, want dit soort willekeur kan niet uit nuchtere hoofden komen.

Nederland is hypocriet

Vaste lezers weten dat ik het wielrennen uitsluitend vanuit mijn eigen zadel volg. Nog steeds maken organisaties de koersen te zwaar, terwijl renners na het slikken van een aspro-bruis tablet aan het kruis worden genageld.

Mijn vriend Lance is niet eens gevierendeeld, maar in miljoenen plakjes gesneden, terwijl andere dopingzondaars uit zijn tijdperk al hun titels mogen houden. Wellicht ben ik een beetje overgevoelig, maar ik bespeur hier een kleine tendens in de richting van onrecht.

Vandaag stond een interview met Michael Boogerd in de nationale media. Goede doelen hebben hem niet meer nodig, omdat ook hij redelijk recent uit de dopingkast kwam. Wat Boogerd na zijn bekentenis over zich heen kreeg was niet mals.

Overal hoor je dat men teleurgesteld is in zijn helden en die deceptie daarom mag afreageren. Heerlijke prietpraat is dat. Iedereen weet dat het peloton een voortrekkersrol heeft als het gaat om het testen van farmaceutische middelen. Ook het uitgaanscircuit profiteert van de rennersinspanningen. Of dacht u dat Ullrich destijds zijn XTC alleen buiten het seizoen gebruikte?

Zo weten wij dankzij de wielersport dat je van ketamine niet harder gaat fietsen. Van wiet word je ook al niet sneller, maar het staat wel op de dopinglijst.

Lance is nog steeds zevenvoudig Tourwinnaar, om de simpele reden dat hij de andere dopinggebruikers te snel en te slim af was. Wat is daar mis mee? Voor de niet-kenners onder u, een drieweekse ronde uitrijden zonder doping is niet mogelijk. Daarvoor is de herstelperiode tussen de etappes te kort. Alleen als de ritten drastisch worden ingekort zou het kunnen. Maar da’s commercieel niet aantrekkelijk.

Boogerd is een prima kerel, weliswaar een tikkie eendimensionaal omdat hij buiten het wielrennen niet al te veel te melden heeft, maar zijn hart zit op de goede plek. Jammer genoeg heb ik momenteel geen goed doel, de royalty’s van mijn columns bevinden zich ergens tussen Madagaskar en Alaska, want ik zou hem, en dit meen ik, meteen bellen.

Frisse kop, guitige uitstraling, representatief en een goede renner in zijn tijd. Maarten Ducrot is al eeuwen op TV, en ook Danny Nelissen kan vrolijk verder. Terecht? Ja hoor, ze zijn deskundig op alle vlakken van de sport en hebben slechts gedaan wat het hele peloton doet. Boogerd ook, maar die moet nu hard worden aangepakt, omdat hij een betere uitstraling heeft dan voornoemd duo.

Zijn misdaad bestaat uit het zichzelf letsel toebrengen. Anderen viel hij bij mijn weten niet lastig, noch gebruikte hij zijn echtgenotes als kickbokszak. Evenmin zette hij zijn kind te koop op E-bay. Hij sloot geen vrouwen tien jaar op, heeft evenmin een imperium in de traditie van Klaas Bruinsma en is geen lid van Martijn.

Jazeker, de doorsnee pedofiel heeft het makkelijker dan Boogerd, en die mag dan ook nog zijn eigen clubje hebben van de rechter. Niemand wil weten wat er tijdens die bijeenkomsten gebeurt.

Het middeleeuwse volksgerecht is weer in ere hersteld. Helaas is het niet gericht tegen hen die het verdienen.

Nederland is hypocriet. Heel hypocriet.

Altijd wat te mekkeren

This image, which was originally posted to Flickr.com, was uploaded to Commons using Flickr upload bot on 22:07, 8 July 2011 (UTC) by Ureinwohner (talk). On that date it was licensed under the license below.

Zowaar, ongelooflijk. Voor het eerst sinds jaren heb ik weer naar De Koers gekeken. Parijs – Roubaix, in dit geval, want sinds enige jaren is mijn wielerseizoen ingekort tot 2 koersdagen, Vlaanderen en Roubaix om precies te zijn. Kijken deed ik niet, ik las slechts de uitslagen.

Deze echte klassiekers zijn opzichzelfstaande monumenten in de wielrennerij, en hebben als voordeel dat ze elk jaar even zwaar zijn. Afhankelijk van het weer, droog of nat en koud, bepaal je de Viagra dosis voor de bloedsomloop en verwerk je de juiste hoeveelheid zelfgemaakte speed je in je gesponsorde energierepen. 

Wonen in Spanje is leven met beperkingen en één daarvan is het traditionele begin van de Roubaix uitzending, een kilometer of tien voor het bos van Wallers. Dit jaar verheugde ik mij op die mooie stofwolk, die als een zwijgende getuige van een ontplofte granaat tussen de boomstammen doorzweeft. Helaas, ik moest maar weer eens emigreren, want zoals wel vaker snappen ze het hier niet zo goed. 

Zo wisten de commentatoren evenmin te vertellen waarom de koers De Hel van het Noorden heet. (de editie van 1919, enkele maanden na afloop van WO1 voerde langs de slagvelden door een desolaat landschap en over kapotgeschoten stroken die de weg moesten voorstellen). 

In de slotkilometers zie ik een ijskoude, 24-jarige Belg, Sep Vanmarcke, die niet van plan is om de tweede plaats te vieren. Op de wielerbaan van Roubaix, de finish, dwingt hij de ervaren en gelauwerde Cancellara zelfs omhoog. Ik denk, gotsammekroake! dat menneke gaat het flikken. Helaas kwam ik bedrogen uit, omdat hij de laatste meters zijn benen stilhiel Inderdaad, enkele euro’s rijker, maar een imponerende, talentbevestigende zege armer. 

Vervolgens wenden wij de blik naar Arnhem, waar Vitesse het nieuwe trainingscomplex aan de pers presenteert. Alles ziet er prachtig uit, en het behoeft geen twijfel dat hier spelers beter zullen worden gemaakt. Dan valt het cameraoog op een muur met spelersnamen. Just Göbel en Edward Sturing springen eruit qua lettergrootte. Göbel was een topkeeper begin vorige eeuw, en Sturing een verdediger die in elf jaar Vitesse alles meemaakte (promotie, Europees voetbal, dat werk).  

Ik zet het beeld stil, niet mijn oogleden aan mijn kassen en slik een pijnstiller. Vervolgens ga ik op zoek naar de naam van Theo Bos. Drie paracetamolletjes, vijf keer oogdruppels en twee bekertjes bloed verder, kennelijk heb ik een goede ader aangeboord, ga ik naar de eerste hulp.Weer thuis pak ik mijn extra large jampotglazen bril en zoek opnieuw, met hetzelfde resultaat. 

De man die zijn hele leven voor Vitesse speelde, werd al eens als trainer door hetzelfde management als grofvuil aan de kant gezet. Na zijn overlijden in februari van dit jaar kreeg hij wel een imponerende uitvaart van diezelfde junta.

Zijn impact is nog steeds zo groot dat zelfs clubliefhebber Wilfried Bony een shirt met zijn beeltenis onder het door hem zo gekoesterde Vitesseshirt droeg. En toch ontbreekt Bos op de Heldenmuur. Zelfs niet te vinden met extra hulpmiddelen dus.

Inderdaad, ja. Ik heb altijd wat te mekkeren.

Edith Schippers, CSI

Nog steeds komen oud-wielrenners, wiens carrière rond 1824 ten einde kwam, uit de dopingkast. Eerlijk gezegd is Boogerd een van de weinigen van wie ik het niet verwachtte, op grond van zijn erelijst (hij verloor geregeld van erkende dopingzondaars) en de manier waarop hij bijvoorbeeld van La Plagne moest herstellen. Voel ik mij in het ootje genomen?

Een beetje, ook omdat ik hem ooit complimenteerde met zijn erelijst en geen begrip had voor de weinige waardering die hij tijdens zijn carrière ontving. Daar ik hem verder niet ken en dus ook nooit in mijn toet ben voorgelogen, haal ik mijn schouders op. Bovendien bevestigt het dat de sport niet dopingvrij kan worden beoefend.

Ik schaarde Boogerd steevast bij Frans Maassen en Edwig van Hooijdonk, twee renners die voortijdig hun loopbaan afbraken omdat zij ineens door derderangs Italiaantjes werden voorbijgestreefd als hadden zij hun Pinarello voor een Ducati ingewisseld. Later bleken zij allemaal van dokter Michele een Ferrari-motor te hebben ontvangen

Voor de goede orde, doping is zo oud als de sport zelf, die sinds het einde van de 19^e eeuw in wedstrijdverband wordt beoefend. In de Tourreglementen van de jaren ’20 stond letterlijk dat de organisatie voor fietsen en accommodatie zou zorgen, maar de renners hun eigen dopage moesten regelen. Het is verweven met de sport. Om dat uit te bannen moeten de etappes worden ingekort, opdat renners meer hersteltijd hebben, maar daar zit het probleem.

Dankzij de UCI en de organisaties die blijven volharden in te zware (etappe)koersen, is een grote ronde niet zonder met uranium verrijkt kalfsbloed-extract en The Force te winnen. Omdat elke ronde de stoerste, zwaarste en gekste wil zijn heeft de Ronde van Spanje elf(!!!), ik herhaal 11(sic! sic! sic!), aankomsten bergop. Dit is een open invitatie aan het medisch en chemisch gilde. Wie deze ronde wint, en overleeft, kan een kernramp veroorzaken.

Nu wil uitgerekend Edith Schippers dat Boogerd alles verteld. Deze wijze dame,  beschermvrouw van de huisartsen en ontkenner van matchfixing in het Nederlandse voetbal ontplooit zich nu als forensisch analist.

Wellicht kan zij via een medium aan Maurice Garin (eerste Tourwinnaar in 1903) vragen welke trein hij nam in de editie van 1904, (wat leidde tot zijn diskwalificatie als winnaar). Ook interessant: welke wijn dronk hij tijdens de etappes: Bordeaux Grand Cru of Le Château de la Migraine. Zij kan ook aan Merckx en Zoetemelk (ieder drie maal betrapt) vragen hoe zij het deden.

.

Het zou haar en al die andere heksenjagers sieren als zij zich concentreren op Contador cs. Mannen die nu rijden en heroïsche taferelen voorschotelen waarvan wij inmiddels weten dat die niet naturel kunnen zijn. Kennelijk is het leuker om die arrogante Lance op te knopen, die won van alle erkende dopingzondaars maar als enige moet bloeden, dan de sport te zuiveren. Men liever een koe in de kont dan in het vriendelijke gelaat. Wat mij betreft een ietwat onsmakelijk en vooral, contraproductief.

Daarom ben ik sinds kort dus lid van een Pim Pam Pet club. Met dopingcontroles uiteraard.