Frank en Leo

Terwijl Feyenoorders nog steeds op zoek zij n naar scherven van hun naan flarden gespeelde sportziel, is ook Frank door zijn lijmvoorraad heen. Broer Ronald had maar weinig woorden nodig om de misère van zijn broer samen te vatten: eehh…ja, nee, ja…die baalt er wel van, ja. Voor wie thuis is in het “lul op!” jargon van de Gebroeders weet dat Frank aan diggelen is.

In Nederland mag je het niet zeggen, maar zijn prestaties bij Ajax waren niet overtuigend. 73,76,76 en 71. Dat waren de puntentotalen van de kampioenschappen. Ook in Europa maakte Ajax diepe indruk met vergelijkbare cijfers.  En oh ja, tegen De Graafschap toonde hij met zijn wisselbeleid aan dat het “ik-mag-je-gehalte” belangrijk voor hem is; vandaar dat hij Riedewald naar Palace haalde.

84 en 77, het aantal dagen dat hij respectievelijk Inter en Palace diende. Rustig maar, beide clubs zijn een draaideur voor trainers, maar iemand die twee maal zo vlotjes wordt bedankt voor bewezen diensten zal toch echt een beetje in de spiegel moeten kijken. Misschien wel een beetje boel.

Wat hij dan behalve zijn nieuwe botoxhoofd ziet, weet alleen hij. 

Wij weten dat hij bij een gevallen topclub en een degradatiekandidaat niet in zijn opdracht is geslaagd, loze beloftes van de clubleiding ten spijt; je moet anticiperen op wat je wel hebt, en jezelf niet groter maken dan je bent. In The Sun, met wie je beslist vriendjes moet blijven als je naar Engeland gaat verhuizen, stond een artikel over zijn drang om te laten zien hoe goed hij is, ondanks dat hij pas een jaar of elf niet meer speelt, en zijn indrukwekkende communicatieve vaardigheden. Een dergelijk verhaal stond een krap jaar geleden ook in een Italiaanse krant. Frank moet nog maar eens Van Gaal’s Totale Mens Principe gaan herlezen.

Leo’s transformatie begon vorig jaar zomer. Het kleine olijke mannetje met bloempotkapsel werd ingeruild voor een geblondeerde gast met een Chicago Bulls shirtje, een hond en een baard. Nadat de wereld hem nog steeds beschouwde als de vrolijke vlo, maakte hij een statement en trakteerde zichzelf op een plakplaatje. Alsof hij in stilte wilde schreeuwen hoe ongelooflijk ruig en gevaarlijk hij wel niet kon zijn, ook buiten het veld. 

Maar het was ook zijn manier om te zeggen, ik ben ook maar een mens, hoor. Louis zei dat ooit eens in de kleedkamer van Bayern München, en liet om zijn woorden kracht bij te zetten zijn broek zakken.  Het zou niet meer goedkomen daar met hem. Leo daarentegen is nog steeds behoorlijk op dreef, maar lijkt zijn losgeslagen “persoonlijkheid” niet meer onder controle te hebben. Zijn ziel is ermee aan het joyriden. 

Leo moet en zal kennelijk zijn Argentijnse flaters met iets compenseren. En in die missie slaagde hij glansrijk. Na een onschuldige botsing tegen Juventus eiste hij met veel misbaar een gele kaart voor zijn tegenstander. In dat proces legde zijn hand op de nek van de scheidsrechter. Die aarzelde gelukkig geen moment, en gaf Leo geel, die meteen reageerde door te zeggen ik? Wat heb ik gedaan?

Nog niet eerder zag ik een groot sportman zo hard van zijn sokkel storten als Leo, inclusief Lance, die was alleen sneller en slimmer dan de rest geweest, meer niet.

Nog maar eens zien wie na dinsdag jl. mijn vriend Cristiano nog belachelijk durft te maken.

Bankzaken

Ooit, toen het Nederlandse clubvoetbal nog door mannen werd gespeeld, en clubs uit grote competities met gemengde gevoelens naar de Lage Landen kwamen was een Nederlandse fusiebank op het idee gekomen om de naamsbekendheid te vergroten via shirtreclame. De Bank durfde niet te dromen dat De beslissing een regelrechte voltreffer bleek. ABN AMRO drukte zijn stempel op De cultuur van Ajax.

Nog steeds zijn de banden tussen beide bedrijven innig; beiden tuimelden van hun voetstuk, om er vervolgens weer voorzichtig naar toe te klauteren, als een kleuter die zich voor het eerst op een ophaalbrug begeeft.

Bij Ajax heeft het eigen volk eerst beleid er mede (PSV onder Advocaat droeg ook vrolijk bij, net als elke Play off kandidaat van De KNVB) toe geleid dat het Nederlandse clubvoetbal binnenkort de rechtstreekse CL plek kan vergeten, maar dat De Club financieel in elk geval gezond aan het worden is. Alleen al deze transferperiode werd 46 miljoen binnengehaald, en nul uitgegeven. Kijk, dat is pas beleid, want er stond slechts 120 miljoen op De rekening, dus daar moet nog wat bij.

Wie de afgelopen weken in een sadopakje een wedstrijd heeft uitgekeken, heeft gezien wat al langer bekend is, er is geen creativiteit, geen karakter en geen uitstraling. Een gevolg van fantastisch opleiden en strategische aankopen die enkele jaren De tijd krijgen om te wennen aan het complexe Ajax systeem. Hakim Ziyech zou dat problem oplossen, maar omdat er al acht middenvelders rondlopen(sic!) zelfs Feyenoord, erkend middenveldspecialist dankzij Tanga Martin’s onvolprezen aankoopbeleid, heeft er niet zo veel rondlopen, mag de zeer bruikbare Hakim niet komen. Hij zou de eigen jeugd die weliswaar niet van Roda, Willem II en Rostov kan winnen toch maar eens in de weg kunnen zitten. Het is toch wat, zeg. Leermomenten zijn kennelijk cruciaal voor de ontwikkeling van toptalent, maar dat wordt te technisch voor ons leken.

Het is onverkoopbaar dat Ziyech, en wat anderen, niet worden gehaald, maar zoals de KNVB overal mee wegkomt, lukt dat in Amsterdam ook vrij aardig. Onlangs rekende iemand mij voor dat De club genoeg geld heeft om zowel De sporthal waarin zij spelen, met die schitterende grasmat, te kopen, alsmede De club van De beurs te halen. Briljant! Een andere verklaring voor dit bankiersgedrag kan ik helaas niet verzinnen.

Uiteraard worden alle pijlen op Marc Overmars gericht, a.k.a. Marc Netto, en zijn de eerste dartspijltjes al richting Peter Bosz geworpen, zij het vooralsnog zonder 180’s of bullseyes. en zijn snelle leerling Marc O. Netto. Dolf Collee, voormalig lid van de Raad van Commissarissen, waar de werkelijke macht van een beursgenoteerd bedrijf ligt, werd bij ABN AMRO ontslagen uit de raad van bestuur, en is nu statutair directeur van Ajax, a.i. Hij is het grote brein achter het kijken, kijken niet kopen beleid. Als bankman zonder sportkennis ziet hij de bankrekening en de stand op de ranglijst. Hij is tevreden.

Ajax is dus geen voetbalclubbedrijf meer, maar gewoon een nieuw, edoch ietwat exclusief filiaal van ABN AMRO. De Bank dus. Ook voor al uw spaarcentjes.

De lerende organisatie;open brief aan Frank de Boer

(c) VI Images

Beste Frank, jarenlang heb ik geen woord aan je gewijd, simpelweg omdat er, naast de flauwe standaardgrappen niets te melden viel. Jouw Ajax werd vier maal kampioen, ging even vaak af in Europa, maar Johan had nu eenmaal gezegd dat het tijd zou kosten om de brug tussen de Toekomst en de Arena te bouwen, waarover de praalwagens zouden moeten rijden om nieuwe Europese successen te vieren.

Daarnaast deed je nooit eens een De Boertje zoals in je spelerstijd zo vaak het geval was. Een momentje van onachtzaamheid omdat je met je gedachten bij de boodschappen van morgen was. Maar gelukkig, nu je als trainer even ervaren bent als je als speler was, is hij er weer, het traditionele De Boertje. Hoewel, ik begin te vrezen dat je een structurele inzinking hebt die de zorgjes van het dagelijks leven overtreffen als een mammoetbaby die met een vlo speelt.

Het begon met de uitwedstrijd bij Rapid, waar jouw ploeg een 2-0 voorsprong weggaf tegen tien man. Vervolgens waren daar de galavoorstellingen tegen Jablonec en Celtic, waarbij vooral opvalt dat de routine is gekocht om de bank warm te houden, zodat ze de jeugd bij de hand kunnen nemen. Niet alleen om ze te leren hoe je professioneel reserve bent, maar ook uitleggen aan de tieners dat je de bal altijd naar iemand moet spelen die hetzelfde shirt draagt als jij. En dat je voor de wedstrijd goed moet kijken welke kleur je keeper aanheeft, zodat je hem niet aan iemand van de tegenpartij geeft.

Voorafgaand aan de wedstrijd tegen Excelsior (sic!) had je het over de gevaren voor jouw Ajax, (sic!). En je sprak over Ajax als lerende organisatie. Wat doe je me aan, kerel, ik ben potdikkeme op vakantie, en vind mijzelf nu terug achter mijn laptop, weliswaar met uitzicht op zee, maar toch. Bovendien is het WK rugby begonnen, dus ik heb heel wat beters te doen dan geconfronteerd worden met jouw- en Ajax’ onnozelheden.

Een lerende organisatie betekent kennisuitwisseling. Dat zou voor de organisatie buiten het veld een goed idee zijn, maar die hebben geen idee wat ze aan het doen zijn. Gelukkig hebben ze wel allemaal gevoetbald. In het veld weten ze evenmin wat ze moeten doen, maar dat heeft met jouw capaciteiten om kennis en visie over te dragen, te maken. Twee maal per jaar wisselt jouw selectie van samenstelling en dus gaat het kleine beetje kennis lekker naar een club in de Tweede Bundesliga, of het Championship, om daar de Ajax manier te doceren, en Johan’s Evangelie te verspreiden.

 Jouw rol in de lerende organisatie moet zijn om Emmanuelson een contract te geven, Heitinga en Schöne op te stellen en die puistenkoppen duidelijk te maken dat zij in het veld, aan de hand van routiniers hun spel moeten verbeteren. Daarnaast moet jij, als exponent van de echte Ajax opleiding, uitleggen dat jullie bij Ajax van hoog baltempo en aanvallend voetbal houden; je hebt Blind niet voor niets verkocht; die hield het breed omdat hij het zelf niet was.

Frank, grote vriend, ik zou nog heel lang door kunnen gaan, maar ik weet dat je er toch niets van aantrekt. Jammer, want je liep er gisteren bij als een mormoon, en neem van mij aan, da’s evenmin een aanbeveling.

Doe ff lekker normaal

(c) thegreensoccerjournal.com                                                      Twitter account Gvanderwiel

Dat Gregory van der Wiel bij zijn club niet aan spelen toekomt is niet zijn schuld. Dat de bondscoach hem desondanks toch opriep tekent het fabuleuze inzicht van de nieuwe keuzeheer, en dat Van der Wiel twee keer opzichtig faalde is niet zijn schuld, hij deed immers niets verkeerd, dat is wat de media er van maken. Hij stond goed en kon het ook niet helpen dat zijn ploeggenoten door het ijs zakten. als rechtsback kun je het elftal immers niet op sleeptouw nemen, hè.

Zijn sliding tegen IJsland was zo slecht dat het niet alleen een penalty kostte, ook zijn tatoeages zijn van schrik van zijn armen gevallen en liggen als langgerekte vegen op het veld. Daarom hebben de makers van FIFA '16 ze niet in het spel afgebeeld, waarop Gregory een verontwaardigde tweet verstuurde. Greggie is 27, deelt in Parijs de kleedkamer met Zlatan, Cavani en wat andere dure jongens, maar wanneer zij het veld oplopen voor weer een potje in de overgewaardeerde Ligue 1, neemt Greg gezellig plaats op de bank, alwaar hij twee maal 45 minuten zijn plakplaatjes bestudeert, omdat er op het veld alleen iets gebeurt als Ibrahimovic de bal heeft. Hoewel Greg Zlatan van vele bruikbare voorzetten heeft voorzien hoort hij er momenteel niet meer bij. Er zijn betere aangevers, die ook nog eens kunnen verdedigen zonder penalty's te veroorzaken.

Tijdens zijn actieve carrière had Clarence Seedorf al een heel team helpers om zich heen, omdat hij naast voetballen ook nog tal van andere projecten runde. Het inspireerde collega voetballers hetzelfde te doen. Maar Clarence is een zondagskind, Niet alleen op het veld succesvol, maar ook daarbuiten, en zelfs hij slaat wel eens de plank mis, wat dat betreft is het net een mens. Desondanks maakt zijn gave tot multitasken  vele vrouwen jaloers. Greg doet ook graag wat naast de voetballerij, maar zoals veel van zijn collegae ontbreekt het hem een beetje aan het hebben van een evenwichtig zelfbeeld. Daarom vindt hij zijn tattoo's belangrijker dan zijn sportieve prestaties.

Vandaag de dag worden voetbalouders, jawel, woord van het jaar 2015, bijgestaan door psychologen om te voorkomen dat zij zoonlief van 7 jaar aanmoedigen om die irritante middenvelder van de vijand zijn tanden onverdoofd te verwijderen, of te gaan frisbeeën met diens knieschijven. Dat is ongewenst gedrag, zo zegt men in de maatschappij. Voetballers vertonen eveneens ongewenst gedrag, maar dat maakt hen kleurrijk, en authentiek.

In andere takken van sport zie je niet alleen videoscheidsrechters, maar ook mentale begeleiding. Vandaag de dag is sport een dermate grote amusementsindustrie dat de overgang van ballen op het pleintje, waar dat ene meisje zo lief knipoogt, naar spelen in volle stadions waar groupies je na afloop met open benen ontvangen en je nieuwe vrienden in lange rijen klaar staan om jouw geld te verbrassen, niet voor iedereen even makkelijk verteerbaar is. Desondanks weigert de voetbalwereld te moderniseren. Blatter verdwijnt, Platini komt, en daarmee blijft alles bij het oude.

Vervelend voor waterdragers als Van der Wiel, die  denken dat ze goed zijn, en dat het iemand ook maar iets kan schelen dat zijn Disney plakplaatjes niet in de game te zien zijn. Hij zou gebaat zijn bij iemand die hem duidelijk maakt dat het mede-veroorzaken van een lange vakantie komende zomer iets is om zich druk over te maken. Bij voorkeur iemand bij zijn club.

Voordat Manchester United mijn vriend Cristiano wegplukte uit Portugal, wisten zij wat ze in huis haalden. Een clubman werd maar met één taak belast: die gekke narcist in toom houden, en altijd voor hem klaarstaan, met raad en daad. Nadat hij naar Madrid vertrok mocht hij op eigen benen staan, en twee seizoenen lang was hij de meest gehate speler uit La Liga, waarna hij zichzelf weer hervond. 

Dat laatste zal Van der Wiel pas lukken als hij doorheeft waar hij in de pikorde staat. CR7 heeft ruim 37 miljoen volgers op Twitter, Zlatan 3,1 en Greg? Die heeft er wel 480 duizend de helft van ploeggenoot Cavani. Kortom, Greg is een grote meneer in het mondiale voetbal, en wie dat niet snapt, heeft zelf hulp nodig.

Bloedcirculatie

(c)bnr.nl

Tjeemig de peemig, zou Koos Koets zeggen na de fabuleuze interlands tegen IJsland en Turkije. Persoonlijk snap ik alle commotie ook niet zo goed, Dit was al te voorzien vanaf de dag dat een wazige bejaarde werd aangesteld, en tegelijkertijd een evenmin jonge, maar in elk geval onervaren opvolger alvast werd benoemd.

KNVB voorzitter Bert van Oostveen is geobsedeerd door continuïteit. Vermoedelijk heeft hij een promiscue studententijd gehad, en treurt hij nog steeds om dat ene meisje van psychologie dat hem destijds afwees omdat ze geen interesse had in jongetjes voor algemeen gebruik. Bert, van huis uit geen voetbalman, keek naar onze Duitse vrienden waar assistent Joachim Löw pas naar voren werd geschoven nadat Klinsmann zijn contract niet verlengde en de Duitse bond had voorgesteld om met zijn assistent verder te gaan. Het inspireerde hem tot een bij voorbaat kansloze constructie.

Van voetbal heeft Bert nog steeds geen verstand, maar het foebul pluche maakt een mens in no-time zo hitsig als Onno Hoes, en omdat het bloed dan niet meer in de hersenen woont daalt het waarnemingsvermogen naar het niveau bondscoach; Guus weet het al jaren niet meer en Danny heeft het nooit begrepen.

Enkele uren na de smadelijke nederlaag in Konya staan de Europese media te kijken van de ontmanteling van het Nederlands elftal. Tegelijkertijd wordt ook in het buitenland opgemerkt dat de bondsvoorzitter een bizarre contractpolitiek hanteert. Na het WK van 2010, u weet wel, die van die rondvaart voor verliezers, wilde hij Van Marwijk een 6-jarig contract laten tekenen. Vervolgens werd de huidige bondscoach van Saudi-Arabië twee jaar later bij het grofvuil achtergelaten. Over de aanstelling van zijn opvolgers is meer dan genoeg gezegd.

Ik probeer mij te verplaatsen in de voorzitter, ten tijde van het zoeken naar een opvolger voor Van Gaal, vorig voorjaar, Op dat moment wees niets op een bronzen WK. Hmm, als ik die Koeman neem, dan staat er iemand met een uitstekend cv als speler en trainer. Dat is niet riskant genoeg. Met hem aan het roer zit het er dik in dat het goed gaat. Ik heb een nieuwe verrassing nodig, om zo de eer naar mij toe te trekken. Bert de Ziener, zoiets. Wie zal ik vragen. Eens kijken, Rinus Michels, shit die is al dood. Kees Rijvers, hmm, die is ook al weer 88, Advocaat? Nee, die loopt steeds weg. Nadat hij zich ervan had overtuigd dat Hiddink nog onder ons was, besloot hij dat konijn uit zijn hoge hoed te toveren.

Jammergenoeg deed Louis zijn reputatie als vakman eer aan, en zaten Bert en Guus met een probleem. Hiddink kon geen nieuw elan brengen met die oude Hollandse school, omdat die verduvelde Louis ineens zo nodig de pragmaticus moest gaan uithangen.

In Nederland heeft de generatie van 1826 nog steeds een grote stem, romantici die liever met mooi voetbal ten onder gaan dan met lelijk voetbal winnen, terwijl juist de laatste twee WK's aantoonden dat de tijden zijn veranderd. Desondanks moet Oranje in systemen blijven spelen terwijl de kwaliteiten er (nog) niet zijn. Tja, dan weet je dat het moeilijk wordt, hè.

De KNVB heeft als doel om elk toernooi de halve finale te halen. Je kunt ook zeggen, wij willen een toernooi winnen, maar dan weet je niet zeker of je ook een rondvaart krijgt aangeboden; als het om topsportklimaat gaat is Nederland Feyenoord in het groot; die halen 9 nieuwe spelers maar willen liever een jaartje overslaan als het om de titel gaat. 

Het Nederlandse clubvoetbal neemt het vlaggenschip met zich mee naar de zeebodem. En zolang de bestuurders zo bedwelmd zijn door hun status van directeur, zal dat niet veranderen, Hun successen behalen ze vooral bij Ashley Madison cum suis.

Dynamische duo's

(c) ad.nl

In de jaren '70 van de vorige eeuw waren Nederlandse clubs gevreesd. Twee wereldbekers, vier Euopacups twee Uefacups en een verloren Uefa Cup finale (FC Twente) en twee verloren WK finales. Dominant aanwezig waren Johan van Ajax en Willem van Feijenoord, zoals men dat destijds nog schreef.

Beiden waren fenomenale spelers, namen geen blad voor de mond en hadden een mentaliteit die vandaag de dag niet met een complete zon is te vinden. Heden ten dage lopen de heertjes met Dolce en Gabana tasjes, lakken hun haartjes, en smeren extra large kauwgomplakplaatjes op hun huid (echte tattoos doen pijn, joh). Contrasterend met hun zelfvermeende ruige uiterlijk is het extreme juffertjesgedrag, wat zich al dan niet uit in schwalbes, zo goed uitgevoerd dat het een vak op zich dreigt te worden.

Johan en Willem zijn onverbiddelijk. Blijven hangen in hun eigen tijd als speler, da's een gaatje van een halve eeuw inmiddels. 

Johan komt met voorbeelden uit zijn eigen tijd. Jany van der Veen en Rinus Michels. Wat Johan vergeet is dat hijzelf voor een halfgevulde Meer speelde, terwijl de Arena tegenwoordig 4 x zoveel mensen bevat. Die zijn door Ajax omgedoopt van supporters tot klanten. En klanten willen nu eenmaal waar voor hun geld. Die zitten al jaren tegen Stuif es In op Tienertoer te kijken, en dachten dit jaar eindelijk wat kerels tussen de acnebrigade te kunnen ontwaren. Helaas is het verboden aankopen op te stellen, Ajax moet en zal lekker eigenwijs ten onder gaan in Europa.

Willem kan niet bevatten dat iemand het embleem van zijn broodheer kust, om vervolgens een week later vrolijk de technisch directeur van een andere club mondeling te laten weten erg tevreden te zijn met de nieuwe werkomgeving, een prachtclub, waarbij alles tot in de puntjes is geregeld. Jo en Wil zijn niet met hun tijd meegegaan, maar krijgen nog steeds zeepkistjes vanwaar zijn hun evangelie mogen schreeuwen. probleem voor hen is, dat hun volgelingen ouder zijn dan zijzelf, en daarmee een uitstervend ras. 

(c)ad.nl

Nu we het over uitsterven hebben, wanneer gaan Tanga Martin en Erik Gudde eens iets nuttigs doen? Van Geel heeft in al zijn jaren bij Feyenoord twee goede spelers aangekocht (Janmaat en Toornstra) en verder veel Feyenoorders geschoffeerd, en Gudde is neergezet om een nieuw stadion te regelen, iets waarin hij eveneens dermate succesvol is geweest, dat hij, net al zijn vriend Martin, alleen nog door Ajacieden op handen worden gedragen.

Afgelopen week kreeg VI redacteur Martijn Krabbendam te horen dat de spelersgroep en directie hem geen interviews meer geven. Dat komt, volgens Dirk Kuijt, omdat Krabbendam hem een keer op de cover had gezet, terwijl als als Fenerbahce speler niet wilde dat de Turken in de gaten kregen dat Dirk alleen voor het geld naar hun club was gekomen. Met een uitgestreken gezicht doet hij zijn beklag, en de interviewer durft hem helaas niet te vertellen dat elk blad, zelfs het hopeloos afgegleden VI, een hoofd-en eindredacteur hebben die bepalen waar wat wordt neergezet.

Klik hier voor het fantastische betoog van Kuijt, en de reacties van Krabbendam en VI

Tanga en Erik houden niet van kritiek, en gaan daarin zover dat ze zelfs een journalist aanpakken. Dat is het laatste wat ik zou doen. Uit betrouwbare bron weet ik dat Krabbendam een integere journalist is, en een aimabel mens. Maar hij heeft ook een groot netwerk en een podium dat VI heet. 

Hopelijk kunnen we binnenkort een remake van Ren je Rot zien.

Aa, Jee, Aa, Iks, de rest die doet ons niks

De titel is een deel van het refrein van een door de Ajax selectie eeh, tja, gemaakte meezinger. het was  twintig jaar geleden, en de voetballerij zag er iets anders uit. Ajax domineerde onder Van Gaal in de Champions League, Feyenoord speelde de halve finale van de Europacup II tegen, inderdaad, Rapid Wien, en ook PSV werd serieus genomen op de Europese velden, met spelers als Romario en Ronaldo (de dikke). Niemand, ook de Europese elite speelde graag tegen een Nederlandse club. In november 1995 werd Real Madrid in eigen stadion vernederd door Ajax, en niemand keek ervan op.

Inmiddels zijn we halverwege het tweede decennium van de 21e eeuw, en kunnen we concluderen dat het Nederlandse clubvoetbal het niveau van FC Vaticaanstad het bereikt. Met dank aan eigenwijze trainers, incompetente bestuurders, eigenwijze politici en fossielen in nog steeds denken dat ze het beter weten dan de rest, omdat niemand ze durft te vertellen dat het inmiddels 2015 is geworden.

Gisterenavond zag John Heitinga een ervaren verdediger,  vanaf de bank hoe John Veltman, een niet zo ervaren verdediger, stond te schutteren. Lasse Schöne, 29 zat ook op de bank om de ontwikkeling van een paar tieners niet te frustreren. Urby Emanuelson, 29, traint mee met de club. Als het de hoge heren van Ajax al behaagt hem een contract aan te bieden, hij is transfervrij, dan zal het een veredeld jeugdcontract zijn. Voor de goede orde, Emanuelson komt van de eigen jeugd en verkaste in 2012 naar Italië, waar het niet liep zoals hij had gewild. Hij kan op de hele linkerkant worden opgesteld, een heeft de broodnodige ervaring en heeft in Italië op mannenvoetbal gezeten. Ik garandeer u, als hij al een contract krijgt zal ook hij niet veel spelen. Beleid hè, da's logisch.

Frank de Boer werd vier jaar lang de hemel in geprezen omdat hij Neerlands favoriete club naar 4 landstitels had geleid. Wee de gene die durfde te stellen dat de concurrentie nog slechter was, en het spel onAjax'. Die had geen respect, nondeju! (maar dan in kleedkamertaal gebezigd, het Ajax vocabulaire). Frank werd geprezen om zijn authenticiteit, en zijn harde optredens indien noodzakelijk, Gisteren stelde De Boer dezelfde spelers op die in Oostenrijk een 2-0 voorsprong weggaven, en nog tegen tien man ook. Vroeger werd je bij Ajax gewisseld als je had gefaald, daar weet De Boer uit ervaring alles van. Tegenwoordig mag je in het kader van het vormingsproces lekker blijven leren, en afgaan. Zo ook de trainer.

Misschien was het meest tekenend voor de huidige staat van Aa, Jee, Aa, Iks de reactie van Super Frank. Jah,..eeh, jaaah, erg sneu dit.

Sneu? Je wordt uitgeschakeld door een stelletje gemankeerde Oostenrijkers die al in de competitie tegen Salzburg lieten zien dat ze er vol opklappen. Sneu? Een kind dat van zijn gespaarde zakgeld een ijsje koopt (in mijn tijd was dat zo, wij kregen geen 100 euro per week om drank en drugs van te kopen) en dat vervolgens op straat laat vallen, dat is sneu. Een club als Ajax dat zich onsterfelijk belachelijk maakt, omdat ze denken dat ze nog steeds een goede opleiding hebben, is humoristisch en toch grappig. Of een tragedie, het is maar welke pet u opheeft.

  

Voor de Ajax-neutrale voetballiefhebber is het een tenenkrommende ervaring om te moeten constateren dat het niet bereiken van de laatste voorronde van het meest prestigieuze clubtoernooi in Europa geen enkel probleem is. Wel sneu, zeker als je bedenkt dat ze zich nog voor de Europa League moeten zien te plaatsen. Ook dat wordt niet makkelijk, want in de D1 speelt een mega talent, die ondanks dat hij pas 13 is, misschien wel speeltijd moet krijgen in het eerste.

Nederland topsportland. 

Van Persie heeft een psycholoog nodig

(c)EPA

Een interviewtje in The Sunday Times kan, voor wie dat wil, uitmonden in een prachtig staaltje psychologie van een zelfverklaarde topvoetballer. Robin van Persie doet huilie huilie over mijn vriend Louis. Hij heeft geen eerlijke kans gekregen, Louis was gemeen en Robin was gewoon een beetje moe. 

Hij moest zelfs met pijnstillers spelen tijdens de kerstdagen, omdat hij na het WK een week te kort vakantie kreeg. Oh ja, hij wilde helemaal niet weg uit Manchester. Ik heb medelijden met deze wereldvreemde semi-grijsaard, die spontaan lijkt te vergeten hoe het in Engeland werkt. Niet vreemd na 11 seizoenen, dat zijn er ook niet zoveel. 

Wat Robin vergeet te zeggen is dat zijn prijzenkast zo leeg is dat het een prijzenlast is. Wat hij eveneens vergeet is dat zijn ego zo groot is, dat de pers vaak niet in dezelfde ruimte past als RvP. hij past zich eenvoudig aan, want het EK van 2012 was niet het enige moment dat hij weigerde om met het journaille te communiceren. 

Ik zou het zelf bijna vergeten, maar in zijn eerste jaar bij Manchester U scoorde hij 26 keer. Het jaar daarop, pre-WK, dus zonder vermoeidheid en al die lasten, was hij 12 keer trefzeker, en kwakkelde hij met blessures. Kortom, enige zelfkennis kan hem niet worden ontzegd, het is beter als hij zijn snater houdt.

Ook het feit dat hij niet naar een topclub uit een van de andere grote competities gaat zou Robin, theoretisch, kunnen doen beseffen dat hij weliswaar goed kan ballen, maar geen wereldster is. Anders had hij Oranje wel in 2010 wereldkampioen gemaakt, zoals Arjen, wel wereldtop, vorig jaar bijna deed.

Al zijn hele leven leidt Robin aan het syndroom van Genee, dat zijn mensen die denken dat ze iets kunnen, terwijl dat stiekem niet het geval blijkt te zijn. Omdat ze niet kunnen incasseren, worden ze een tikkeltje vals als je hen op hun rudimentaire gebreken aanspreekt. Daarom heeft Robin nooit te horen gekregen hoe het echt met hem zit. 

Wat Robin evenmin zal begrijpen is dat ook de doorsnee voetbalfan wel een beetje klaar is met hem. Robin speelde elf jaar in Engeland, bij Arssenal an Man United. Dennis Bergkamp speelde ook 11 jaar in Engeland, bij Arsenal. Hij won 3 titels, 4 FA Cups. Robin won in 8 jaar Arsenal 1 FA Cup. met United werd hij kampioen. 

Omdat Bergkamp altijd zijn voeten liet spreken, maar zelden tot nooit de pers ontweek, staat een standbeeld van hem bij de ingang van het Emirates stadion. Als Robin ooit weer eens terugkomt zal hij er andermaal hoofdschuddend naar kijken. Een standbeeld voor een mannetje met vliegangst, hoe verzin je het. Ik ben veel beter.

Amira, Leo en Lucia

 (c)UEFA.com

(C) UEFA.com

Na de uitzending van de Tour-proloog zond Eurosport de finale uit van het EK voetbal -17. Voor meisjes. Ik wil goed voetbal wil zien, en dat kan in mijn beleving ook door vrouwen worden gespeeld. Met aangename verbazing heb ik onverwacht de hele wedstrijd uitgekeken.

In de eerste helft werd Zwitserland afgetroefd door een Spaanse ploeg die alle facetten beheerste. Prachtige passes, dito aannames en combinaties, en af en toe de beuk erin. Uitblinkster Lucia Garcia is waanzinnig compleet. Of ze peert de bal er zelf in, of ze maakt ruimte voor een ploeggenoot, zoals bij de 4-1 van Lorena Navarro.

In de tweede helft lieten de Zwitsersen zien waarom zij in de finale stonden. Met Amira Arfaoui, die om dubieuze redenen niet in de basis was gestart, bleek de ploeg bijna gelijkwaardig aan Spanje. Zij zorgde voor diepgang, was constant dreigend en is net als haar Spaanse collega een potentiële topspeelster. Op de uiteindelijke 5-2 overwinning voor de Paellakauwsters viel helemaal niets af te dingen, De Raclettebrigade kwam net tekort.

De commentatoren waren lyrisch over de ploeg van coach Pedro Lopez, die een schitterende machine heeft gecreëerd. Lucia en Arminia zijn voor hun club, Oviedo Moderno (Garcia) en Young Boys, (Arfaoui) al even bepalend als in hun nationale ploeg.

En dat brengt mij bij de dwerg van Barça.

Samen met een Argentijnse vriend zag ik de adembenemende finale van de Copa America. Een ouderwets potje Zuid-Amerikaans voetbal, met intimidaties waar criminelen van kunnen leren, high kicks op alle lichaamsdelen onder het mom, ik speelde de bal, matennaaierij waarvan Neymar nog wat van kan opsteken, en uiteindelijk een winnaar, Chili, dat voor het eerst een hoofdprijs won. 

Ik legde mijn vriend uit dat ik het WK van 1986 heb gezien (hij was toen 4), waar Maradona in zijn eentje, Argentinië wereldkampioen maakte. zoals hij ook uitblonk bij zijn clubs. Ik heb Zidane zien schitteren in clubshirts en de Franse ploeg, waarmee hij Wereld-en Europees kampioen werd. Inderdaad, ook Diego en Pelé wonnen nog nooit de Copa America, maar verzamelden wel wereldtitels.

Messi's statistieken in de nationale ploeg zijn opvallend, omdat ongeveer de helft van zijn goals in vriendschappelijke potjes zijn gescoord. 'Deskundigen' kunnen mij niet uitleggen waarom hij in Europa 5 man kan passeren maar op een eindtoernooi niet eens de ballenjongen kan uitkappen. Bayern München of Real Madrid zijn beter dan Bolivia, of Iran (WK 2014). Voor een persoonlijke actie waaruit een doelpunt vloeit heb je echt geen toppers in je ploeg nodig, dat ben je namelijk lekker zelf.

Ofwel, Messi is simpelweg niet zo goed als iedereen zegt, een lichtelijk gewaagde stelling zelfs voor een columnist die naar vrouwenvoetbal kijkt, of hij zet zichzelf enorm onder druk, omdat hij zich meer dan wat dan ook Argentijn voelt, daar kan Maxima dan weer een voorbeeld aan nemen.

Het valt niet uit te sluiten dat één van de genoemde meisjes ooit hun land aan een Wereld- of Europese titel helpt. Het valt wel uit te sluiten dat Messi tot hetzelfde in staat is. Het albiceleste lijkt hem langzaam te verwurgen, waardoor hij geleidelijk wordt gereduceerd tot wat hij statistisch gezien al is. Een geniale clubvoetballer. 

Maar meer ook niet.

Op zoek naar de pijngrens

 

                    NIEUW:SPORTEN MET SPENCER OP TWITTER

Hoewel ik aanvankelijk dacht er met een tweetje vanaf te komen, blijft het aan me knagen als een puppy die nog veel moet leren, en daarom geen idee heeft wat hij aan het doen is.

Hij heeft het echt gezegd, Frank de Boer: we moeten in Oostenrijk de pijngrens opzoeken. Ik zal u de mêlee van persoonlijke ongemakken, en de daarmee gepaard gaande pijn ditmaal besparen, al kan ik verklappen dat je met vingerprothesen best snel kan typen.

Bij Ajax, en eigenlijk in de hele Eredivisie, pretendeert men aan topsport te doen. Dat vind ik prima, iedereen mag zijn mening hebben, we leven tenslotte in een vrij land, nietwaar. Maar, op zijn Louis':  wat is de definitie van topsport? Nou...nou...heel goed! Het beste uit jezelluf halen! Goed zo. En! Hoe doen wij dat? Jaaaaaaaaaaa, door heel hard te trainen! En wat gebeurt er als je hard traint? 

En daar gaat het fout, want het antwoord dat je krijgt is een Romariootje. Je wordt er een beetje moe van. 

Om het beste uit jezelf te halen, moet je progressie boeken. En de enige manier om dat voor elkaar te krijgen is om door de pijngrens te gaan. Niet een keer, maar elke keer. Daarom hebben veel voetbalclubs tegenwoordig een laboratorium op het trainingscomplex staan, om de inspanningen te meten, en te zien wat iemand aankan, en nodig heeft om legaal te herstellen.

Het is een van de redenen dat de Maldini's en Totti's van deze wereld op hoge leeftijd nog meekunnen. Niet alleen verg(d)en zij het uiterste van zichzelf, zij hielden en houden zich tevens afzijdig van randverschijnselen die niet in het belang van hun carrière zijn.

Bij Ajax doen ze dat anders. Daar gaan ze met hun tijd mee, en snappen dat voetballers eigenlijk beroepsgangsta's zijn die om af en toe buiten het nachtleven te komen wat frisse lucht happen op een al dan niet naturel grasveldje. Zo blijven ze in conditie om hun core business beter te kunnen uitoefenen. En passant kunnen die Scandinavische bleekgezichten nog een beetje kleur op hun wangen krijgen, zodat ze minder op The Walking Dead lijken. Maar Ajax is in Revolutie, dus ze gaan verder.

Het clubbeleid is om voetbal als primair beroep uit te oefenen, en vanwege de Revolutie komen ze met visionaire ideeën. Om de mentale weerbaarheid van de spelersgroep te verhogen hebben ze structurele problemen in de directie gecreëerd. Zo leren de tieners omgaan met krachtenvelden bij hun toekomstige werkgevers, en ze vooral te negeren.

Ook nieuw dit jaar, de pijngrens opzoeken. Dat is een soort verstoppertje spelen, maar dan met jezelf. Een of andere speciaal voor dit doel ingevlogen goeroe, Zonnekoning John Troost, legt uit dat als jij jezelf in verbinding stelt met de zon, en je dat lang genoeg volhoudt, een mentale inspanning, de pijngrens zich vanzelf openbaart, wat een fysieke belasting is. Zo train jij jezelf volledig, zonder dat jij je overmatig hoeft in te spannen.  Het is een nieuwe variant op wie geschoren wordt, moet stilzitten, maar dan vertaald naar de skillboxes van de 21e eeuw.

De Boer wil dat Ajax de pijngrens in Oostenrijk zoekt. Ik wil dat clubs als Ajax zich realiseren dat het NL clubvoetbal een broodnodige sportieve impuls nodig heef;  niet in oefenpotjes, maar in de Europacups. 

Als ze in Amsterdam echt de pijngrens willen opzoeken, dan adviseer ik een Rotterdamse SM kelder.

Met Gerard Cox als Dominator.

Voetballers zijn slapzakken

Zomaar een fragment uit een rugby wedstrijd. Glimlachend kijk ik naar de beelden, en waar voetbaltaferelen dikwijls veel lichamelijk ongemak veroorzaken bij schrijver dezes, heb ik na het zien van deze beelden nergens last van. Ergo, ik voel me kiplekker,terwijl de tackle op de beelden er eentje is van de buitencategorie, een Mont du Ventoux, da's een hele lange klim op een nogal hoge berg waar je ook nog eens in ademnood komt. Wat doet de getackelde? hij knippert drie keer met de ogen, en wordt door zijn aanrander gecontroleerd op blijvend letsel, want dat was nu ook weer niet de bedoeling. In een samenvatting staat het slachtoffer op, om lekker door te ballen, want hij mankeerde verder niets.

Ooit in een Tour de France brak Tyler Hamilton een sleutelbeen. Vraag het willekeurig welke profsporter, voetballers uitgezonderd want die laten zich uitsluitend onder algehele narcose van een verse tattoo voorzien, en die zal beamen dat zoiets nogal pijnlijk is. Hamilton verbeet de pijn, reed de Tour uit en werd vierde. Voordat u begint te mekkeren, doping is geen pijnstiller, en de Tour is geen potje voetbal.

Om te achterhalen waarom voetballers de pijngrens van een pasgeboren baby hebben, en in theatraal vallen een echte profmentaliteit zien, zouden we een nieuwe studie moeten verzinnen. Theatrale Ritmische Bewegingswetenschappen. Enkele hoogleraren: Lothar Matheus, Rudi Völler, Luis Suarez en Neymar Jr, die de hedendaagse jeugd naar de collegebanken moet lokken.

Immers, van de huidige generatie twintigers met een miljoenensalaris is hij de exponent van de vallende ster.

Tijdens de Copa America stak de Chileense crack Gonzalo Jara  zijn vinger tussen de billetjes van Edinson Cavani.. Nadat de Uruguayaan hem een ietwat geïrriteerd duidelijk maakte niet bisexueel te zijn om hem vervolgens een zacht, met de vlakke hand gegeven, schouderklopje, zijn betoog te onderbouwen, liet Jara zich theatraal vallen terwijl hij naar zijn gezicht greep en moord, brand en homohater schreeuwde. Cavani incasseerde ten onrechte een gele kaart. Dit was echter zijn tweede, waardoor Chili uiteindelijk van 10 Uruguayanen won. Jara's werkgever FSV Mainz 05 gaf binnen 24 uur na dit incident aan hun speler op de transferlijst te hebben gezet, omdat die club niet met matennaaiende schwalbekoninginnen wil worden vereenzelvigd. 

Kijkt u nog maar een keer naar de verwoestende tackle op het filmpje, en vraagt u zichzelf  in alle rust af wat er mis is met de topsportmentaliteit van de doorsnee voetballer. Alexis Sanchez, een Chileen, maakte furore in La Liga door na een aanslag op zijn benen te blijven staan, en de dader in de ogen te kijken. 

Helaas speelde hij bij Barcelona, waar de Mes-Que-Un-Club Import Catalaantjes het laten vallen tot integraal onderdeel van hun tikki takkie tokkie voetbal hebben gemaakt. Geen idee wat Sanchez heden ten dage bij Arsenal op dit vlak doet, maar zijn houding van weleer boezemde zijn tegenstanders enigszins angst in, omdat de fysiek sterke vleugelspits deed wat van een topsporter mag worden verwacht: 

Zijn beroep als een kerel uitoefenen. 

Wie Verlost Ajax?

(c( spotpen.nl

Afgelopen week viel mijn oog op een wedstrijd van de D1 van Barcelona. Tegenwoordig heet dat -13. Die jochies van beide ploegen speelden op een niveau dat ik nog niet eerder had gezien. Snelle passes, goede combinaties en zelfs een enkeling met een technisch hoogstandje.

Onwillekeurig gleden mijn gedachten af naar de Eredivisie, waardoor spontaan enkele aderen sprongen, en ik voor de zoveelste keer tijdens het schrijven met spoed naar een ziekenhuis moest. Inmiddels wil alleen een Italiaanse familie uit New York city mijn verzekering op zich nemen.

Terwijl ik op de behandeltafel lag, en enkele artsen mijn bloedbanen aan elkaar probeerden te plakken, moest ik ineens aan Johan denken, El Salavdor, ofwel De Verlosser. Grote fout, want de medici konden van voor af aan beginnen.

Voor velen is Johan geniaal mede vanwege zijn taalgebruik. Voor mij is het een ongeletterde pseudovedette gebleven, die maar in één ding uitblonk: verkeerde investeringen doen, met als hoogtepunt een varkensfokkerij in Israël.  

Nu ja vooruit, kijk op het spelletje heeft hij als geen ander, maar gezien zijn uitleg tijdens een analyse, hunnie op rechts is geitenkaas, heb ik persoonlijk niet al te veel van hem opgestoken. Ik bedoel, ging het over de slechte staat van een prehistorisch monument of beschreef hij een voormalige geliefde die hij ooit eens ergens gruweldermate hard had verwend dat haar uiterlijk was gewijzigd?

Enkele jaren geleden zette De Verlosser Ajax in brand, en nam op niets ontziende wijze de macht over. Johannisten zeggen steevast dat hij geen macht heeft, maar afgelopen mei moest hij naar Amsterdam komen, omdat enkele volwassen mannen niet meer met elkaar wilden praten, en de directie, eveneens geformeerd door uitsluitend 18-plussers, het niet konden oplossen omdat Johan er niet was en niemand derhalve een beslissing durfde te nemen.

In Johan's filosofie is het namelijk een vereiste dat je hebt gevoetbald. Dat maakt je namelijk per definitie geschikt om een club te leiden. In dat kader is topbestuurder Tcheu La Ling als adviseur met verregaande bevoegdheden door Johan binnengeloodst. Tijdens de revolutie was dat het enige wat Johan destijds niet voor elkaar wist te krijgen, maar nu weten we wie er de baas is.

Het voorspelbare resultaat is dat Ajax geen dure aankopen meer mag doen, omdat de baby van de dochter van een fameuze oud speler een jongetje is, en zijn debuutkansen in het eerste niet door een malle aankoop mogen worden belemmerd. Die baby gaat namelijk gehaaid een grote worden, omdattie ut in se gene hep zitten, en daarmee dus niet in sun reet, maar da’s logisch. Kleedkamertaal is norm bij Ajax.

in een voor een wat breder publiek toegankelijker taalgebruik omgezet komt het er gewoon op neer dat Ajax om enkele topaankopen zit te springen, maar wordt belemmerd door een visie uit de tijd van de hunnenbedden die blijft volharden in het feit dat Ajax weer met eigen jeugd de Champions League kan gaan winnen, omdat ze destijds met elf man een mammoet konden vangen.

De laatste keer dat dat gebeurde was 20 jaar geleden. Met een jonge ploeg die barstte van het talent, aangevuld met twee routiniers. Maar in die ploeg zaten voldoende midden twintigers, en die mogen dus niet gekocht worden.  En oh ja, er was een coach die eveneens de basis zou leggen voor een imposante, met prijzen gevulde loopbaan. Zoiets is niet te creëren, maar een gevolg van op de juiste tijd op de juiste plek zijn. Maar leg dat de beleidsbepalers in Amsterdam maar eens uit   

Zolang de Johannistische stroming bij Ajax de macht in handen heeft weten we één ding zeker; Europese glorie is is alleen in het museum te vinden.

Senior bondscoach

(c) foto Telegraaf.nl

Voor wie dacht dat het weer over was met de schrijverij, geen paniek, maar heb een volle week nodig gehad om het begrip senior bondscoach een plaatsje te geven. waarom, vraagt u zich nu wellicht af. Wel, dat zit zo.

In het bedrijfsleven ben je senior manager als je een x aantal jaren een functie naar tevredenheid hebt ingevuld. Tevredenheid betekent dat je gedurende je verblijf bij betreffende corporatie geen centjes hebt gestolen en je evenmin hebt onthouden van een lidmaatschap van een pedofielenclub, want dat mag dan weer wel in Nederland.

een ander motief om het tot senior te schoppen is dat je zeer bedreven bent in hetgeen waarvoor de firma je heeft aangetrokken.

Omdat de voetballerij al decennialang boven elke wet staat, zie FIFA, Blatter UEFA, Platini, CONCACAF, Jack Warner, etc. nemen ze het ook niet al te nauw met de terminologie van het bedrijfsleven, waarmee de heren zich zo graag vergelijken, om vervolgens te klagen dat je een voetbalclub niet bedrijfsmatig kunt runnen.

De senior bondscoach van de KNVB is bijna 70, en de junior bondscoach is pas 53. Hij is niet alleen junior vanwege zijn jeugdigheid, zijn ervaring is, da's logisch op zijn leeftijd, niet zo heel erg groot.

   Op 14 maart 2005 volgde hij Ronald Koeman (sic!) op als coach van Ajax 1. Op 10 mei 2006 kon hij weer vertrekken. Dat waren zijn enige 422 dagen als coach in het betaalde voetbal.

   Terwijl Ronald Koeman titels won, op rijdende treinen sprong, op zijn snuit stuiterde en zichzelf op het nippertje hervond als coach, verdween Danny Blind in de spelonken van bestuurskamers en fluwelen revoluties, waarbij hij steevast het wiel van de winnende partij koos, totdat Johan Ajax in brand zette, en hem bij het grofvuil parkeerde.

Diezelfde Koeman kon bij de KNVB onder Hiddink het van van bondscoach leren. Wijselijk bedankte hij voor de vernederende eer, en leidde Southampton afgelopen seizoen naar Europees voetbal. Hiddink en Blind leidden het Nederlands elftal naar de rand van de afgrond, en da's ook een kwaliteit als je het afgelopen WK nog derde werd. 

Over Hiddink is meer dan genoeg gezegd, bovendien is het niet zijn schuld dat hij werd gevraagd om deze klus te doen. Voor junior bondscoach Blind geldt een heel ander verhaal. Recent liet Guus  doorschemeren er toch maar mee te stoppen want Danny deed toch al veel van het ambachtelijke vakwerk van  voetbaltrainer. En daar gaat het dus fout.

Danny was erbij als assistent van Hiddink's boezemvriend Van Gaal, en maakte mee hoe een kansloze missie in een onverwachte bronzen plak eindigde. Het enige dat hij had moeten doen, was Guus ervan te doordringen dat succes belangrijker is dan Van Gaal een mes in zijn rug steken. In plaats daarvan deed Blind wat hij altijd doet, met alle winden meewaaien om zijn plekkie te behouden.

Kortom, met de wisseling van de wacht verandert er niets, en is het nog maar de vraag of Nederland het EK gaat halen. Gelukkig maakt het niet zoveel uit, want dankzij de onvolprezen KNVB is de lange termijn gewaarborgd met een junior bondscoach die ongetwijfeld over een jaar of zeven de fijne kneepjes van het vak zal hebben geleerd. Tegen die tijd is hij bijna 61, een perfect moment om met de VUT te gaan. Ik bedoel, benoemd te worden tot senior bondscoach, met Louis van Gaal als gedroomde opvolger.