donderdag 14 september 2017

Frank en Leo



Terwijl Feyenoorders nog steeds op zoek zij n naar scherven van hun naan flarden gespeelde sportziel, is ook Frank door zijn lijmvoorraad heen. Broer Ronald had maar weinig woorden nodig om de misère van zijn broer samen te vatten: eehh…ja, nee, ja…die baalt er wel van, ja. Voor wie thuis is in het “lul op!” jargon van de Gebroeders weet dat Frank aan diggelen is.

In Nederland mag je het niet zeggen, maar zijn prestaties bij Ajax waren niet overtuigend. 73,76,76 en 71. Dat waren de puntentotalen van de kampioenschappen. Ook in Europa maakte Ajax diepe indruk met vergelijkbare cijfers.  En oh ja, tegen De Graafschap toonde hij met zijn wisselbeleid aan dat het “ik-mag-je-gehalte” belangrijk voor hem is; vandaar dat hij Riedewald naar Palace haalde.

84 en 77, het aantal dagen dat hij respectievelijk Inter en Palace diende. Rustig maar, beide clubs zijn een draaideur voor trainers, maar iemand die twee maal zo vlotjes wordt bedankt voor bewezen diensten zal toch echt een beetje in de spiegel moeten kijken. Misschien wel een beetje boel.
Wat hij dan behalve zijn nieuwe botoxhoofd ziet, weet alleen hij. 

Wij weten dat hij bij een gevallen topclub en een degradatiekandidaat niet in zijn opdracht is geslaagd, loze beloftes van de clubleiding ten spijt; je moet anticiperen op wat je wel hebt, en jezelf niet groter maken dan je bent. In The Sun, met wie je beslist vriendjes moet blijven als je naar Engeland gaat verhuizen, stond een artikel over zijn drang om te laten zien hoe goed hij is, ondanks dat hij pas een jaar of elf niet meer speelt, en zijn indrukwekkende communicatieve vaardigheden. Een dergelijk verhaal stond een krap jaar geleden ook in een Italiaanse krant. Frank moet nog maar eens Van Gaal’s Totale Mens Principe gaan herlezen.

Leo’s transformatie begon vorig jaar zomer. Het kleine olijke mannetje met bloempotkapsel werd ingeruild voor een geblondeerde gast met een Chicago Bulls shirtje, een hond en een baard. Nadat de wereld hem nog steeds beschouwde als de vrolijke vlo, maakte hij een statement en trakteerde zichzelf op een plakplaatje. Alsof hij in stilte wilde schreeuwen hoe ongelooflijk ruig en gevaarlijk hij wel niet kon zijn, ook buiten het veld. 

Maar het was ook zijn manier om te zeggen, ik ben ook maar een mens, hoor. Louis zei dat ooit eens in de kleedkamer van Bayern München, en liet om zijn woorden kracht bij te zetten zijn broek zakken.  Het zou niet meer goedkomen daar met hem. Leo daarentegen is nog steeds behoorlijk op dreef, maar lijkt zijn losgeslagen “persoonlijkheid” niet meer onder controle te hebben. Zijn ziel is ermee aan het joyriden. 

Leo moet en zal kennelijk zijn Argentijnse flaters met iets compenseren. En in die missie slaagde hij glansrijk. Na een onschuldige botsing tegen Juventus eiste hij met veel misbaar een gele kaart voor zijn tegenstander. In dat proces legde zijn hand op de nek van de scheidsrechter. Die aarzelde gelukkig geen moment, en gaf Leo geel, die meteen reageerde door te zeggen ik? Wat heb ik gedaan?

Nog niet eerder zag ik een groot sportman zo hard van zijn sokkel storten als Leo, inclusief Lance, die was alleen sneller en slimmer dan de rest geweest, meer niet.

Nog maar eens zien wie na dinsdag jl. mijn vriend Cristiano nog belachelijk durft te maken.

vrijdag 26 augustus 2016

Bankzaken


Ooit, toen het Nederlandse clubvoetbal nog door mannen werd gespeeld, en clubs uit grote competities met gemengde gevoelens naar de Lage Landen kwamen was een Nederlandse fusiebank op het idee gekomen om de naamsbekendheid te vergroten via shirtreclame. De Bank durfde niet te dromen dat De beslissing een regelrechte voltreffer bleek. ABN AMRO drukte zijn stempel op De cultuur van Ajax.

Nog steeds zijn de banden tussen beide bedrijven innig; beiden tuimelden van hun voetstuk, om er vervolgens weer voorzichtig naar toe te klauteren, als een kleuter die zich voor het eerst op een ophaalbrug begeeft.

Bij Ajax heeft het eigen volk eerst beleid er mede (PSV onder Advocaat droeg ook vrolijk bij, net als elke Play off kandidaat van De KNVB) toe geleid dat het Nederlandse clubvoetbal binnenkort de rechtstreekse CL plek kan vergeten, maar dat De Club financieel in elk geval gezond aan het worden is. Alleen al deze transferperiode werd 46 miljoen binnengehaald, en nul uitgegeven. Kijk, dat is pas beleid, want er stond slechts 120 miljoen op De rekening, dus daar moet nog wat bij.

Wie de afgelopen weken in een sadopakje een wedstrijd heeft uitgekeken, heeft gezien wat al langer bekend is, er is geen creativiteit, geen karakter en geen uitstraling. Een gevolg van fantastisch opleiden en strategische aankopen die enkele jaren De tijd krijgen om te wennen aan het complexe Ajax systeem. Hakim Ziyech zou dat problem oplossen, maar omdat er al acht middenvelders rondlopen(sic!) zelfs Feyenoord, erkend middenveldspecialist dankzij Tanga Martin’s onvolprezen aankoopbeleid, heeft er niet zo veel rondlopen, mag de zeer bruikbare Hakim niet komen. Hij zou de eigen jeugd die weliswaar niet van Roda, Willem II en Rostov kan winnen toch maar eens in de weg kunnen zitten. Het is toch wat, zeg. Leermomenten zijn kennelijk cruciaal voor de ontwikkeling van toptalent, maar dat wordt te technisch voor ons leken.

Het is onverkoopbaar dat Ziyech, en wat anderen, niet worden gehaald, maar zoals de KNVB overal mee wegkomt, lukt dat in Amsterdam ook vrij aardig. Onlangs rekende iemand mij voor dat De club genoeg geld heeft om zowel De sporthal waarin zij spelen, met die schitterende grasmat, te kopen, alsmede De club van De beurs te halen. Briljant! Een andere verklaring voor dit bankiersgedrag kan ik helaas niet verzinnen.

Uiteraard worden alle pijlen op Marc Overmars gericht, a.k.a. Marc Netto, en zijn de eerste dartspijltjes al richting Peter Bosz geworpen, zij het vooralsnog zonder 180’s of bullseyes. en zijn snelle leerling Marc O. Netto. Dolf Collee, voormalig lid van de Raad van Commissarissen, waar de werkelijke macht van een beursgenoteerd bedrijf ligt, werd bij ABN AMRO ontslagen uit de raad van bestuur, en is nu statutair directeur van Ajax, a.i. Hij is het grote brein achter het kijken, kijken niet kopen beleid. Als bankman zonder sportkennis ziet hij de bankrekening en de stand op de ranglijst. Hij is tevreden.


Ajax is dus geen voetbalclubbedrijf meer, maar gewoon een nieuw, edoch ietwat exclusief filiaal van ABN AMRO. De Bank dus. Ook voor al uw spaarcentjes.

maandag 21 september 2015

De lerende organisatie;open brief aan Frank de Boer

(c) VI Images


Beste Frank, jarenlang heb ik geen woord aan je gewijd, simpelweg omdat er, naast de flauwe standaardgrappen niets te melden viel. Jouw Ajax werd vier maal kampioen, ging even vaak af in Europa, maar Johan had nu eenmaal gezegd dat het tijd zou kosten om de brug tussen de Toekomst en de Arena te bouwen, waarover de praalwagens zouden moeten rijden om nieuwe Europese successen te vieren.

Daarnaast deed je nooit eens een De Boertje zoals in je spelerstijd zo vaak het geval was. Een momentje van onachtzaamheid omdat je met je gedachten bij de boodschappen van morgen was. Maar gelukkig, nu je als trainer even ervaren bent als je als speler was, is hij er weer, het traditionele De Boertje. Hoewel, ik begin te vrezen dat je een structurele inzinking hebt die de zorgjes van het dagelijks leven overtreffen als een mammoetbaby die met een vlo speelt.

Het begon met de uitwedstrijd bij Rapid, waar jouw ploeg een 2-0 voorsprong weggaf tegen tien man. Vervolgens waren daar de galavoorstellingen tegen Jablonec en Celtic, waarbij vooral opvalt dat de routine is gekocht om de bank warm te houden, zodat ze de jeugd bij de hand kunnen nemen. Niet alleen om ze te leren hoe je professioneel reserve bent, maar ook uitleggen aan de tieners dat je de bal altijd naar iemand moet spelen die hetzelfde shirt draagt als jij. En dat je voor de wedstrijd goed moet kijken welke kleur je keeper aanheeft, zodat je hem niet aan iemand van de tegenpartij geeft.

Voorafgaand aan de wedstrijd tegen Excelsior (sic!) had je het over de gevaren voor jouw Ajax, (sic!). En je sprak over Ajax als lerende organisatie. Wat doe je me aan, kerel, ik ben potdikkeme op vakantie, en vind mijzelf nu terug achter mijn laptop, weliswaar met uitzicht op zee, maar toch. Bovendien is het WK rugby begonnen, dus ik heb heel wat beters te doen dan geconfronteerd worden met jouw- en Ajax’ onnozelheden.

Een lerende organisatie betekent kennisuitwisseling. Dat zou voor de organisatie buiten het veld een goed idee zijn, maar die hebben geen idee wat ze aan het doen zijn. Gelukkig hebben ze wel allemaal gevoetbald. In het veld weten ze evenmin wat ze moeten doen, maar dat heeft met jouw capaciteiten om kennis en visie over te dragen, te maken. Twee maal per jaar wisselt jouw selectie van samenstelling en dus gaat het kleine beetje kennis lekker naar een club in de Tweede Bundesliga, of het Championship, om daar de Ajax manier te doceren, en Johan’s Evangelie te verspreiden.

 Jouw rol in de lerende organisatie moet zijn om Emmanuelson een contract te geven, Heitinga en Schöne op te stellen en die puistenkoppen duidelijk te maken dat zij in het veld, aan de hand van routiniers hun spel moeten verbeteren. Daarnaast moet jij, als exponent van de echte Ajax opleiding, uitleggen dat jullie bij Ajax van hoog baltempo en aanvallend voetbal houden; je hebt Blind niet voor niets verkocht; die hield het breed omdat hij het zelf niet was.


Frank, grote vriend, ik zou nog heel lang door kunnen gaan, maar ik weet dat je er toch niets van aantrekt. Jammer, want je liep er gisteren bij als een mormoon, en neem van mij aan, da’s evenmin een aanbeveling.

maandag 14 september 2015

Doe ff lekker normaal

(c) thegreensoccerjournal.com                                                      Twitter account Gvanderwiel


Dat Gregory van der Wiel bij zijn club niet aan spelen toekomt is niet zijn schuld. Dat de bondscoach hem desondanks toch opriep tekent het fabuleuze inzicht van de nieuwe keuzeheer, en dat Van der Wiel twee keer opzichtig faalde is niet zijn schuld, hij deed immers niets verkeerd, dat is wat de media er van maken. Hij stond goed en kon het ook niet helpen dat zijn ploeggenoten door het ijs zakten. als rechtsback kun je het elftal immers niet op sleeptouw nemen, hè.

Zijn sliding tegen IJsland was zo slecht dat het niet alleen een penalty kostte, ook zijn tatoeages zijn van schrik van zijn armen gevallen en liggen als langgerekte vegen op het veld. Daarom hebben de makers van FIFA '16 ze niet in het spel afgebeeld, waarop Gregory een verontwaardigde tweet verstuurde. Greggie is 27, deelt in Parijs de kleedkamer met Zlatan, Cavani en wat andere dure jongens, maar wanneer zij het veld oplopen voor weer een potje in de overgewaardeerde Ligue 1, neemt Greg gezellig plaats op de bank, alwaar hij twee maal 45 minuten zijn plakplaatjes bestudeert, omdat er op het veld alleen iets gebeurt als Ibrahimovic de bal heeft. Hoewel Greg Zlatan van vele bruikbare voorzetten heeft voorzien hoort hij er momenteel niet meer bij. Er zijn betere aangevers, die ook nog eens kunnen verdedigen zonder penalty's te veroorzaken.

Tijdens zijn actieve carrière had Clarence Seedorf al een heel team helpers om zich heen, omdat hij naast voetballen ook nog tal van andere projecten runde. Het inspireerde collega voetballers hetzelfde te doen. Maar Clarence is een zondagskind, Niet alleen op het veld succesvol, maar ook daarbuiten, en zelfs hij slaat wel eens de plank mis, wat dat betreft is het net een mens. Desondanks maakt zijn gave tot multitasken  vele vrouwen jaloers. Greg doet ook graag wat naast de voetballerij, maar zoals veel van zijn collegae ontbreekt het hem een beetje aan het hebben van een evenwichtig zelfbeeld. Daarom vindt hij zijn tattoo's belangrijker dan zijn sportieve prestaties.

Vandaag de dag worden voetbalouders, jawel, woord van het jaar 2015, bijgestaan door psychologen om te voorkomen dat zij zoonlief van 7 jaar aanmoedigen om die irritante middenvelder van de vijand zijn tanden onverdoofd te verwijderen, of te gaan frisbeeën met diens knieschijven. Dat is ongewenst gedrag, zo zegt men in de maatschappij. Voetballers vertonen eveneens ongewenst gedrag, maar dat maakt hen kleurrijk, en authentiek.

In andere takken van sport zie je niet alleen videoscheidsrechters, maar ook mentale begeleiding. Vandaag de dag is sport een dermate grote amusementsindustrie dat de overgang van ballen op het pleintje, waar dat ene meisje zo lief knipoogt, naar spelen in volle stadions waar groupies je na afloop met open benen ontvangen en je nieuwe vrienden in lange rijen klaar staan om jouw geld te verbrassen, niet voor iedereen even makkelijk verteerbaar is. Desondanks weigert de voetbalwereld te moderniseren. Blatter verdwijnt, Platini komt, en daarmee blijft alles bij het oude.

Vervelend voor waterdragers als Van der Wiel, die  denken dat ze goed zijn, en dat het iemand ook maar iets kan schelen dat zijn Disney plakplaatjes niet in de game te zien zijn. Hij zou gebaat zijn bij iemand die hem duidelijk maakt dat het mede-veroorzaken van een lange vakantie komende zomer iets is om zich druk over te maken. Bij voorkeur iemand bij zijn club.

Voordat Manchester United mijn vriend Cristiano wegplukte uit Portugal, wisten zij wat ze in huis haalden. Een clubman werd maar met één taak belast: die gekke narcist in toom houden, en altijd voor hem klaarstaan, met raad en daad. Nadat hij naar Madrid vertrok mocht hij op eigen benen staan, en twee seizoenen lang was hij de meest gehate speler uit La Liga, waarna hij zichzelf weer hervond. 

Dat laatste zal Van der Wiel pas lukken als hij doorheeft waar hij in de pikorde staat. CR7 heeft ruim 37 miljoen volgers op Twitter, Zlatan 3,1 en Greg? Die heeft er wel 480 duizend de helft van ploeggenoot Cavani. Kortom, Greg is een grote meneer in het mondiale voetbal, en wie dat niet snapt, heeft zelf hulp nodig.

maandag 7 september 2015

Bloedcirculatie

(c)bnr.nl

Tjeemig de peemig, zou Koos Koets zeggen na de fabuleuze interlands tegen IJsland en Turkije. Persoonlijk snap ik alle commotie ook niet zo goed, Dit was al te voorzien vanaf de dag dat een wazige bejaarde werd aangesteld, en tegelijkertijd een evenmin jonge, maar in elk geval onervaren opvolger alvast werd benoemd.

KNVB voorzitter Bert van Oostveen is geobsedeerd door continuïteit. Vermoedelijk heeft hij een promiscue studententijd gehad, en treurt hij nog steeds om dat ene meisje van psychologie dat hem destijds afwees omdat ze geen interesse had in jongetjes voor algemeen gebruik. Bert, van huis uit geen voetbalman, keek naar onze Duitse vrienden waar assistent Joachim Löw pas naar voren werd geschoven nadat Klinsmann zijn contract niet verlengde en de Duitse bond had voorgesteld om met zijn assistent verder te gaan. Het inspireerde hem tot een bij voorbaat kansloze constructie.
Van voetbal heeft Bert nog steeds geen verstand, maar het foebul pluche maakt een mens in no-time zo hitsig als Onno Hoes, en omdat het bloed dan niet meer in de hersenen woont daalt het waarnemingsvermogen naar het niveau bondscoach; Guus weet het al jaren niet meer en Danny heeft het nooit begrepen.

Enkele uren na de smadelijke nederlaag in Konya staan de Europese media te kijken van de ontmanteling van het Nederlands elftal. Tegelijkertijd wordt ook in het buitenland opgemerkt dat de bondsvoorzitter een bizarre contractpolitiek hanteert. Na het WK van 2010, u weet wel, die van die rondvaart voor verliezers, wilde hij Van Marwijk een 6-jarig contract laten tekenen. Vervolgens werd de huidige bondscoach van Saudi-Arabië twee jaar later bij het grofvuil achtergelaten. Over de aanstelling van zijn opvolgers is meer dan genoeg gezegd.

Ik probeer mij te verplaatsen in de voorzitter, ten tijde van het zoeken naar een opvolger voor Van Gaal, vorig voorjaar, Op dat moment wees niets op een bronzen WK. Hmm, als ik die Koeman neem, dan staat er iemand met een uitstekend cv als speler en trainer. Dat is niet riskant genoeg. Met hem aan het roer zit het er dik in dat het goed gaat. Ik heb een nieuwe verrassing nodig, om zo de eer naar mij toe te trekken. Bert de Ziener, zoiets. Wie zal ik vragen. Eens kijken, Rinus Michels, shit die is al dood. Kees Rijvers, hmm, die is ook al weer 88, Advocaat? Nee, die loopt steeds weg. Nadat hij zich ervan had overtuigd dat Hiddink nog onder ons was, besloot hij dat konijn uit zijn hoge hoed te toveren.

Jammergenoeg deed Louis zijn reputatie als vakman eer aan, en zaten Bert en Guus met een probleem. Hiddink kon geen nieuw elan brengen met die oude Hollandse school, omdat die verduvelde Louis ineens zo nodig de pragmaticus moest gaan uithangen.

In Nederland heeft de generatie van 1826 nog steeds een grote stem, romantici die liever met mooi voetbal ten onder gaan dan met lelijk voetbal winnen, terwijl juist de laatste twee WK's aantoonden dat de tijden zijn veranderd. Desondanks moet Oranje in systemen blijven spelen terwijl de kwaliteiten er (nog) niet zijn. Tja, dan weet je dat het moeilijk wordt, hè.

De KNVB heeft als doel om elk toernooi de halve finale te halen. Je kunt ook zeggen, wij willen een toernooi winnen, maar dan weet je niet zeker of je ook een rondvaart krijgt aangeboden; als het om topsportklimaat gaat is Nederland Feyenoord in het groot; die halen 9 nieuwe spelers maar willen liever een jaartje overslaan als het om de titel gaat. 

Het Nederlandse clubvoetbal neemt het vlaggenschip met zich mee naar de zeebodem. En zolang de bestuurders zo bedwelmd zijn door hun status van directeur, zal dat niet veranderen, Hun successen behalen ze vooral bij Ashley Madison cum suis.

dinsdag 11 augustus 2015

Dynamische duo's

(c) ad.nl
In de jaren '70 van de vorige eeuw waren Nederlandse clubs gevreesd. Twee wereldbekers, vier Euopacups twee Uefacups en een verloren Uefa Cup finale (FC Twente) en twee verloren WK finales. Dominant aanwezig waren Johan van Ajax en Willem van Feijenoord, zoals men dat destijds nog schreef.

Beiden waren fenomenale spelers, namen geen blad voor de mond en hadden een mentaliteit die vandaag de dag niet met een complete zon is te vinden. Heden ten dage lopen de heertjes met Dolce en Gabana tasjes, lakken hun haartjes, en smeren extra large kauwgomplakplaatjes op hun huid (echte tattoos doen pijn, joh). Contrasterend met hun zelfvermeende ruige uiterlijk is het extreme juffertjesgedrag, wat zich al dan niet uit in schwalbes, zo goed uitgevoerd dat het een vak op zich dreigt te worden.

Johan en Willem zijn onverbiddelijk. Blijven hangen in hun eigen tijd als speler, da's een gaatje van een halve eeuw inmiddels. 

Johan komt met voorbeelden uit zijn eigen tijd. Jany van der Veen en Rinus Michels. Wat Johan vergeet is dat hijzelf voor een halfgevulde Meer speelde, terwijl de Arena tegenwoordig 4 x zoveel mensen bevat. Die zijn door Ajax omgedoopt van supporters tot klanten. En klanten willen nu eenmaal waar voor hun geld. Die zitten al jaren tegen Stuif es In op Tienertoer te kijken, en dachten dit jaar eindelijk wat kerels tussen de acnebrigade te kunnen ontwaren. Helaas is het verboden aankopen op te stellen, Ajax moet en zal lekker eigenwijs ten onder gaan in Europa.

Willem kan niet bevatten dat iemand het embleem van zijn broodheer kust, om vervolgens een week later vrolijk de technisch directeur van een andere club mondeling te laten weten erg tevreden te zijn met de nieuwe werkomgeving, een prachtclub, waarbij alles tot in de puntjes is geregeld. Jo en Wil zijn niet met hun tijd meegegaan, maar krijgen nog steeds zeepkistjes vanwaar zijn hun evangelie mogen schreeuwen. probleem voor hen is, dat hun volgelingen ouder zijn dan zijzelf, en daarmee een uitstervend ras. 

(c)ad.nl
Nu we het over uitsterven hebben, wanneer gaan Tanga Martin en Erik Gudde eens iets nuttigs doen? Van Geel heeft in al zijn jaren bij Feyenoord twee goede spelers aangekocht (Janmaat en Toornstra) en verder veel Feyenoorders geschoffeerd, en Gudde is neergezet om een nieuw stadion te regelen, iets waarin hij eveneens dermate succesvol is geweest, dat hij, net al zijn vriend Martin, alleen nog door Ajacieden op handen worden gedragen.

Afgelopen week kreeg VI redacteur Martijn Krabbendam te horen dat de spelersgroep en directie hem geen interviews meer geven. Dat komt, volgens Dirk Kuijt, omdat Krabbendam hem een keer op de cover had gezet, terwijl als als Fenerbahce speler niet wilde dat de Turken in de gaten kregen dat Dirk alleen voor het geld naar hun club was gekomen. Met een uitgestreken gezicht doet hij zijn beklag, en de interviewer durft hem helaas niet te vertellen dat elk blad, zelfs het hopeloos afgegleden VI, een hoofd-en eindredacteur hebben die bepalen waar wat wordt neergezet.


Tanga en Erik houden niet van kritiek, en gaan daarin zover dat ze zelfs een journalist aanpakken. Dat is het laatste wat ik zou doen. Uit betrouwbare bron weet ik dat Krabbendam een integere journalist is, en een aimabel mens. Maar hij heeft ook een groot netwerk en een podium dat VI heet. 

Hopelijk kunnen we binnenkort een remake van Ren je Rot zien.

woensdag 5 augustus 2015

Aa, Jee, Aa, Iks, de rest die doet ons niks


De titel is een deel van het refrein van een door de Ajax selectie eeh, tja, gemaakte meezinger. het was  twintig jaar geleden, en de voetballerij zag er iets anders uit. Ajax domineerde onder Van Gaal in de Champions League, Feyenoord speelde de halve finale van de Europacup II tegen, inderdaad, Rapid Wien, en ook PSV werd serieus genomen op de Europese velden, met spelers als Romario en Ronaldo (de dikke). Niemand, ook de Europese elite speelde graag tegen een Nederlandse club. In november 1995 werd Real Madrid in eigen stadion vernederd door Ajax, en niemand keek ervan op.

Inmiddels zijn we halverwege het tweede decennium van de 21e eeuw, en kunnen we concluderen dat het Nederlandse clubvoetbal het niveau van FC Vaticaanstad het bereikt. Met dank aan eigenwijze trainers, incompetente bestuurders, eigenwijze politici en fossielen in nog steeds denken dat ze het beter weten dan de rest, omdat niemand ze durft te vertellen dat het inmiddels 2015 is geworden.

Gisterenavond zag John Heitinga een ervaren verdediger,  vanaf de bank hoe John Veltman, een niet zo ervaren verdediger, stond te schutteren. Lasse Schöne, 29 zat ook op de bank om de ontwikkeling van een paar tieners niet te frustreren. Urby Emanuelson, 29, traint mee met de club. Als het de hoge heren van Ajax al behaagt hem een contract aan te bieden, hij is transfervrij, dan zal het een veredeld jeugdcontract zijn. Voor de goede orde, Emanuelson komt van de eigen jeugd en verkaste in 2012 naar Italië, waar het niet liep zoals hij had gewild. Hij kan op de hele linkerkant worden opgesteld, een heeft de broodnodige ervaring en heeft in Italië op mannenvoetbal gezeten. Ik garandeer u, als hij al een contract krijgt zal ook hij niet veel spelen. Beleid hè, da's logisch.

Frank de Boer werd vier jaar lang de hemel in geprezen omdat hij Neerlands favoriete club naar 4 landstitels had geleid. Wee de gene die durfde te stellen dat de concurrentie nog slechter was, en het spel onAjax'. Die had geen respect, nondeju! (maar dan in kleedkamertaal gebezigd, het Ajax vocabulaire). Frank werd geprezen om zijn authenticiteit, en zijn harde optredens indien noodzakelijk, Gisteren stelde De Boer dezelfde spelers op die in Oostenrijk een 2-0 voorsprong weggaven, en nog tegen tien man ook. Vroeger werd je bij Ajax gewisseld als je had gefaald, daar weet De Boer uit ervaring alles van. Tegenwoordig mag je in het kader van het vormingsproces lekker blijven leren, en afgaan. Zo ook de trainer.

Misschien was het meest tekenend voor de huidige staat van Aa, Jee, Aa, Iks de reactie van Super Frank. Jah,..eeh, jaaah, erg sneu dit.
Sneu? Je wordt uitgeschakeld door een stelletje gemankeerde Oostenrijkers die al in de competitie tegen Salzburg lieten zien dat ze er vol opklappen. Sneu? Een kind dat van zijn gespaarde zakgeld een ijsje koopt (in mijn tijd was dat zo, wij kregen geen 100 euro per week om drank en drugs van te kopen) en dat vervolgens op straat laat vallen, dat is sneu. Een club als Ajax dat zich onsterfelijk belachelijk maakt, omdat ze denken dat ze nog steeds een goede opleiding hebben, is humoristisch en toch grappig. Of een tragedie, het is maar welke pet u opheeft.
  
Voor de Ajax-neutrale voetballiefhebber is het een tenenkrommende ervaring om te moeten constateren dat het niet bereiken van de laatste voorronde van het meest prestigieuze clubtoernooi in Europa geen enkel probleem is. Wel sneu, zeker als je bedenkt dat ze zich nog voor de Europa League moeten zien te plaatsen. Ook dat wordt niet makkelijk, want in de D1 speelt een mega talent, die ondanks dat hij pas 13 is, misschien wel speeltijd moet krijgen in het eerste.

Nederland topsportland. 

maandag 20 juli 2015

Van Persie heeft een psycholoog nodig


(c)EPA

Een interviewtje in The Sunday Times kan, voor wie dat wil, uitmonden in een prachtig staaltje psychologie van een zelfverklaarde topvoetballer. Robin van Persie doet huilie huilie over mijn vriend Louis. Hij heeft geen eerlijke kans gekregen, Louis was gemeen en Robin was gewoon een beetje moe. 

Hij moest zelfs met pijnstillers spelen tijdens de kerstdagen, omdat hij na het WK een week te kort vakantie kreeg. Oh ja, hij wilde helemaal niet weg uit Manchester. Ik heb medelijden met deze wereldvreemde semi-grijsaard, die spontaan lijkt te vergeten hoe het in Engeland werkt. Niet vreemd na 11 seizoenen, dat zijn er ook niet zoveel. 

Wat Robin vergeet te zeggen is dat zijn prijzenkast zo leeg is dat het een prijzenlast is. Wat hij eveneens vergeet is dat zijn ego zo groot is, dat de pers vaak niet in dezelfde ruimte past als RvP. hij past zich eenvoudig aan, want het EK van 2012 was niet het enige moment dat hij weigerde om met het journaille te communiceren. 

Ik zou het zelf bijna vergeten, maar in zijn eerste jaar bij Manchester U scoorde hij 26 keer. Het jaar daarop, pre-WK, dus zonder vermoeidheid en al die lasten, was hij 12 keer trefzeker, en kwakkelde hij met blessures. Kortom, enige zelfkennis kan hem niet worden ontzegd, het is beter als hij zijn snater houdt.

Ook het feit dat hij niet naar een topclub uit een van de andere grote competities gaat zou Robin, theoretisch, kunnen doen beseffen dat hij weliswaar goed kan ballen, maar geen wereldster is. Anders had hij Oranje wel in 2010 wereldkampioen gemaakt, zoals Arjen, wel wereldtop, vorig jaar bijna deed.
Al zijn hele leven leidt Robin aan het syndroom van Genee, dat zijn mensen die denken dat ze iets kunnen, terwijl dat stiekem niet het geval blijkt te zijn. Omdat ze niet kunnen incasseren, worden ze een tikkeltje vals als je hen op hun rudimentaire gebreken aanspreekt. Daarom heeft Robin nooit te horen gekregen hoe het echt met hem zit. 

Wat Robin evenmin zal begrijpen is dat ook de doorsnee voetbalfan wel een beetje klaar is met hem. Robin speelde elf jaar in Engeland, bij Arssenal an Man United. Dennis Bergkamp speelde ook 11 jaar in Engeland, bij Arsenal. Hij won 3 titels, 4 FA Cups. Robin won in 8 jaar Arsenal 1 FA Cup. met United werd hij kampioen. 

Omdat Bergkamp altijd zijn voeten liet spreken, maar zelden tot nooit de pers ontweek, staat een standbeeld van hem bij de ingang van het Emirates stadion. Als Robin ooit weer eens terugkomt zal hij er andermaal hoofdschuddend naar kijken. Een standbeeld voor een mannetje met vliegangst, hoe verzin je het. Ik ben veel beter.

vrijdag 17 juli 2015

Mario Cipollini, the controversial champ


The Tour de France is well underway in the mountains. According to many fans, it’s when the race starts to get interesting, as there are no boring stages on rugged terrain. It’s the territory of the thin thighed men, who are more capable of crossing the steep slopes than the sprinters, whose thick upper legs bare enormous explosive powers. They are simply not built to climb.
It was for that reason that one of the world’s greatest riders always squeezed his brakes to return home to Italy, where he could be seen sunbathing in Viareggio, surrounded by some beautiful women. Mario Cipollini was much more than just a fast rider, he is considered to be one of the greatest sprinters of all time, if not the very best.  However, Il Re Leone was also known for his colorful appearances and his fierce temper. It was never a boring moment with Super Mario, and he was fined many a time as well as excluded from the Tour de France by its harsh and illogical board of directors.  After all, during his career, doping had never been an issue, but his conduct, well, that was another story.

“If you brake, you don’t win”

Like any great athlete, young Mario stuck out during his youth cycling career. In his first season in 1974, he was seven; he competed in 19 races, winning 17. On one occasion, he was stripped of his title, as he broke the rules on the gear ratio. He lost only one race that year. However, Mario was somewhat different. one year earlier, he had taken his mother’s car keys, to ride around in the streets of his birthplace Lucca, in Tuscany. 4 years later, a representative of a pro team came to the Cipollini residence to negotiate a contract with his older brother Cesare. The man told the famous story that young Mario was so hyperactive, that he had to be tied up against an olive tree.
It was that same brother, however, who warned the peloton. He advised everybody to rake in as many wins as possible, because once his baby brother dearest would enter the pro ranks, their party would be over. Needless to say that very few took him seriously, as Mario’s erratic behavior was well known. They were about to regret that indifference.

“If I weren’t a professional rider, I’d be a porn star”


After a stunning 125 wins as a youth rider and an amateur, Mario turned pro in 1989. Immediately after his arrivals in the big league he started to fulfill his brother’s promise.  The 6.3” feet tall man with his long, curly hair and his incredible speed  wasn’t easy to be overlooked. He is one of the very few riders who has won at least once in every season he competed, (’89-‘05)
As an Italian should, he participated in the Giro every year. And much to his dismay, he had to ride until the final stage in Milan, as quitting on home soil was unacceptable. However, his hate of the mountains wasn’t just about his incapability to climb. Known to very few who don’t follow cycling, as a race the Giro is tougher than the Tour, because the mountains are steeper and longer. But where the Tour de France always had strived since the early days, to get the best riders at the start, the Giro board kept its focus on Italy, and even today an Italian victory is still very important. That’s why many top riders skip Italy, to be fully prepared for France, as it is too hard to compete in both, if you are interested in the classification, that is.

In 1993, Mario rode his first Tour de France. Being used to the Giro, he was confident that he could compete for the green jersey, that of the best sprinter. But even the hyperactive, big hearted Lion King found out the hard way that there is no such thing during the season as those three weeks in July. The pace is much faster, the press is present in massive forms, and only very few riders enjoy some privileges. He won his first of 12 tour stages that year, but was clearly intimidated by the magnitude of the race.

Two years later, as the peloton was closing in on the Alps, he was sure about one thing. Whatever the cost, he would not be climbing those damn mountains, packed with tens of thousands of crazy fans. As he was quite desperate, he amped up his air-conditioning, reducing the temperature in his room to Antarctic proportions, in the hope of harvesting a nasty fever. Obviously he didn’t, but his roommate was not so fortunate. When he had to give up the next day, Cipollini decided that his only way out was a proof of true friendship, a sacrifice. He declared his solidarity with his roommate, and joined him in the broom car.
   A few days later, pictures of a sunbathing Super Mario, in the company of some women who weren’t his wife reached the suffering peloton. It would be the turning point in many ways. When he was criticized for these pictures, he shrugged his shoulders.  When asked by a reporter about his role as sex symbol, an irritated Cipollini claimed, with much disdain for what he considered to be an inferior specimen, “If I weren’t a professional rider, I’d be a porn star.”

“An orgasm only lasts a few seconds, but a victory is forever”

 Yet his sportily claim to fame came in that same era, when he either invented or perfected the so called sprint train. Great sprinters before him always had had a few helpers in the final of the stage, who would increase the speed, in an effort to tire the competition. It was never a neatly organized thing. Cipollini had studied the work of his predecessors, and came to the conclusion that there was much to gain, once a team would literally line up their fastest riders. The train was born. The tactics are simple, you line up four to five teammates, while you as a sprinter are at the end of the row. Somewhere around the final 2 kilometers, they set the pace at a gruesome speed. They go full fledge, until they are unable to keep up the speed. That is the moment when the teammate behind you takes the lead, and continues the race to the finish line. This train allowed Cipollini to follow his teammates and save energy, as setting the pace is much harder than following. The result was that he could finish the hard work of his team.

In 1997 he won, among others, 5 stages in the Giro, thanks to his formidable train. But by then, his dark side was a visible as his athletic prowess. Cipollini simply said, and says, what he thinks. Cipollini was bored by the press, who always asked the same questions, and in his mind, didn’t appreciate him for his profession. While his lifestyle was considered to be flamboyant, only few reporters realized that he didn’t act. What you see is what you get with the man, and he has two faces.
Bernard Hinault, Laurent Fignon, Lance Armstrong, every now and then the peloton has a patron, a boss, who determines what happens. However, Cipo turned out to be one of those, especially in the Giro, as he was obligated to finish that course. However, in a Tour of Spain, he delivered a black eye to a guy who had insulted him in an interview. In one of the Giro’s, he went after an escapee, as he was tired and didn’t want a fast paced day. He put his giant hand on the man's helmet and turned his head, while on the bike. He stared at the man, and simply said “no”. The peloton applauded him, as actually everybody wanted to slow day.

Cipo couldn’t always straddle the Alpha male and bully worlds, and was straight out feared by several riders and reporters alike. Sometimes he would jest, like the day when a Spanish reporter asked him about his status as a women’s idol, he said, “well, don’t exaggerate, an orgasm only lasts a few seconds, but a victory is forever.”

After Milan San Remo in 2003, he almost attacked Berhnard Eisel, as according to Super Mario, the Austrian had cut him off in the final 300 meters.
However, he could be vicious, claiming on one occasion that Alberto Contador and Andy Schleck were a gay couple, as they congratulated each other after a gruesome climbing day, ending on the Tourmalet.

“You can all suck my balls”

As the years went by, Cipo collected a staggering number of Giro stages. With each victory, a magical record was about to come in sight. Alfredo Binda, an Italian crack of the ‘20’s and ‘30’s was the first to win 5 Giro’s, in which he had amassed 41 stage victories. He was also a threefold World Champion. He is in the Cycling Hall of Fame, and one of the sport’s great champs.

In 1999 Cipollini made headlines when he won 4 consecutive stages in the Tour de France. The next day, a resting day, his team was dressed in Roman togas, and paraded on the streets. 
His dominance was unprecedented, even though the last of the quartet was to be determined by a jury. Nevertheless, once the mountains came in sight, he squeezed the brakes, and took off to the sunny beaches of Viareggio. His final words to an angry French reporter were, “you can suck my balls”

He was fined for wearing all kinds of suits, including his appearance in an all yellow outfit, which included his bike. Nowadays it’s common practice. The Tour board got fed up with the defiant Lion King, and decided not to invite him for the 2000 Tour. That suspension lasted three years, upsetting the peloton, as he had already won 12 stages by that time, and was considered the best sprinter, hence the one to beat. It’s like a soccer World Cup without let’s say Germany or Brazil.
In 2002 he won Milan San Remo, a classic 303 km long race in March, and totaled 40 stages in the Giro. That year he also won the World Championship in Belgium, raising his status even further. Yet, the Tour Board still didn’t want him for the 2003 edition, exasperating the peloton and the followers alike.

Hence, the 35-year old had just one goal. Beat Alfredo Binda’s record, exactly 70 years later. On May 18, he tied with Binda, and one day later, he won the stage to Montecatini Terme. When asked if he, the reigning world champion considered himself to be a true champ, his reply was remarkable. “I am not worthy of tying Binda’s shoelaces. Besides, I am just a sprint champ, unlike Binda, Hinault, Merckx and Armstrong.” Even Big Mouthed Mario knew his place in cycling history. After the tragic death of fellow countryman Marco Pantani in 2004, he was genuinely devastated, and had trouble accepting the passing of his close friend.

In 2005 he ended his career with a stunning 189 victories. A short comeback, three years later, failed, but nobody cared. He still was Super Mario for the audience. The inevitable doping allegations in 2013, he was never caught in his career, were answered by his attorney, Giuseppe Napoleone (sic!), and dismissed as slander. Cipo never cared to comment. He remains highly popular to this date, even though he accused Alberto Contador in March 2015 of riding with a small engine in his bike (yes, the technology exists, and rumors about the usage in the peloton are widespread.), but then again, to Cipollini, the modern day rider has become a softy whose respect for his competition has become more important than the sheer will to win.


maandag 6 juli 2015

Venus Williams, the sturdy slugger with a beautiful mind

(C) Getty Images


Today is the 26th episode of Sister Act in Wimbledon’s 4th round. Venus will try to close the gap on her kid sister Serena, who leads 14-11. Strangely enough, not many people seem to care, while their contemporary Federer is hailed. That seems somewhat unwarranted, to use a British understatement.


Serena has won this year’s Aussie and French open and is just two Grand Slams shy of Steffi Graf’s impressive record of 22 victories. Venus, also a fivefold Wimbledon singles champion has even made a bigger contribution to the sport than her already legendary sister. In other words, these two great athletes deserve far more merit than they are given.

The girl from da hood

(c)smh.com.au

September 6, 1997, Flushing Meadow, New York City. 16 year old Martina Hingis, then already twofold Grand Slam winner, faces a newcomer in the finals. A 6.1 ft. 17 year old, every now and then somewhat unpoised girl was the first debutant in 19 years to reach the finals. Where women were known for their technical skills and serve volley gameplay, this teenager added an unprecedented ingredient; mental and physical power. She was the first of the female sluggers. Ah yes, she also was an African American from the hood, Compton to be precise, and her beaded hair was one of her trademarks.
It was the era of movies like Boyz in the Hood, and Menace II Society, as well as many a rap song, describing the harsh circumstances in the Ghetto’s, or Projects. People from those neighborhoods were stereotyped as foul mouthing, gun wielding, uneducated specimen, who’d be easily provoked, and were incapable of expressing civilized behavior.

Although Althea Gibson was the first African American woman to win Grand Slams, French Open in 1956 and Wimbledon and the US Open one year later, the establishment was not very happy with the rise of this new starlet. Venus Williams was different in every aspect. The introvert girl didn’t play tennis to blend in. She was who she was, and felt no need for humbleness as she had nothing to be ashamed of.
She played because she wanted to win Grand Slams, and one in particular; Wimbledon. Unlike her predecessors, she stood up for herself when necessary, but not in the way one would expect from a Compton girl. In the semifinals, Irina Spirlea willingly bumped into her during a changeover, later unjustly blaming Williams. Where Spirlea said after the match:
Q. Can you tell us about the collision at the changeover chair at 4-3 in the second set? What was that all about?
IRINA SPIRLEA: I'm not going to move. I mean, she's never trying to turn or whatever. She thinks she's the fucking Venus Williams. She not going to turn. She just went like this. I was like, "I want to see if she's turning." She didn't, so.

Venus replied:
 "I thought we both weren't looking. I'm sorry she feels that way. It's not a big thing to me. No one said 'Excuse me'

This reply would be the first of many examples, where she would demonstrate not only great restrain, dignity and intelligence, but she’d also clarified that people couldn’t be generalized, nor stereotyped.

Australian Open 1999

(c) theroot.com
It wouldn’t be the last debatable incident. Two years later, during the Australian Open quarter finals, a strand of beads fell out of her hair, bouncing off behind her baseline. She was penalized for hindrance. Nobody suffered from the incident, especially not Lindsay Davenport, although she claimed otherwise after the game, actually ridiculing Williams’ hairstyle, and hence sending a message: you don’t belong here. Because by then, it already had become clear that this teenager formed a threat not only for the players, but for the elite game of tennis as a whole. Venus fought against her tears, the dubious call, the umpire, Davenport and her own emotions. With admirable restraint, she kept herself together, managing the raging storm in her body.
After losing the set, and the game, she once again received confirmation that for her, still being referred to as ‘the Girl from the Hood’, the only way to overcome questionable behavior by others, was to win. Venus, according to Billy Jean King, is a thinker, a somewhat introvert person who likes to contemplate before making a decision, or a move. When Davenport grinningly mentioned that she was distracted and Venus should stick to the rules, the oldest William’s replied gracefully, and confirmed Davenport’s words. In fact Davenport unwillingly gave Venus the final push. 

Game of Thrones

(c) bbc.com
One year later, a stunning looking, beadless Venus appeared on the Tour. Having improved her game, she firmly kicked in the established door of tennis, by winning both Wimbledon, and the US Open.  It not only made her an on court power house, but off court, she signed a 5 year endorsement with Reebok, earning her US$ 40,000,000. Overnight, at the age of twenty, she became the richest female athlete in the world.

Being catapulted into stardom, she trained less, as she believed her talent and power were unmatched. However, she was also in the transition from girl to woman. She won Wimbledon that year, and dominated the circuit with her younger sister Serena, who would beat her in the 2002 and 2003 Wimbledon finals. On February 25, 2002, she ranked as the world’s #1.
Although Venus deliberates about many things before she acts, she didn’t pay enough attention to the signals sent from her less trained and therefore overburdened body. A series of injuries were weighed down by the violent death of her sister Yetunde in 2003, and she was written off after a two year draught.

But Venus’s father Richard, unlike other sports parents, had always intended to maintain the balance between becoming a professional athlete, and living a normal life. He had prepared his kids for the unreasonable challenges they would have to face, because plain and simple, they were black. Martina Hingis once mentioned that the Williams sisters used that to their advantage, although she didn’t’ care to explain how they were doing that.

A new challenge 
(c) tennisforum.com
While getting back on her top game, Venus had changed in other ways. The once shy girl had become a solid soul, and interacted with other players on the Tour. She also decided to pick up where longtime friend Billy Jean King had stopped; the fight for equal prize money.

Women were paid less than men during Grand Slams, except for the US Open, a feat that bothered many. After all tennis is one of the rare occasions where men and women compete on the same stage and draw equal crowds, especially after Venus’ entrance on the Tour had radically changed the women’s game. More and more women had added the power strokes to their repertoire, making women games equally interesting to watch. Yet many men still didn’t take them seriously, for several reasons. Some feared for their masculinity, others lacked intelligence, while others preferred to keep up their macho image. Whatever the reasons may have been, women were met with some disdain.

In 2005 Venus once again had experienced how she was seen, by playing her Wimbledon matches on the country courts on the complex. Mentally tougher than ever, she fought her way to what would become a legendary final against fierce rival Davenport, with whom she didn’t get along at all.  However, on Friday July 1, 2005, the evening prior to her final, she had another engagement.
She was invited to come to a Wimbledon board meeting. Given the fact that the timing was at best unfavorable, everybody was surprised when she not only showed up, but gave an inspiring speech. She asked all present to close their eyes, and imagine a little girl, making the same sacrifices as the boys, working equally hard to achieve what the boys achieve, only to find out that her efforts are not equally valued, because of her gender.
The next day, she was part of the longest women’s final in Wimbledon history, beating Davenport, and reclaiming the throne.

Yet, Wimbledon denied her call for equal prize money, as they wouldn’t have enough dough to buy petunia’s, as one Wimbledon official said, without blinking his eyes.

Wimbledon has justified treating women as second class because we do more for the tournament. The argument goes that the top women – who are more likely also to play doubles matches than their male peers – earn more than the top men if you count singles, doubles and mixed doubles prize money. So the more we support the tournament, the more unequally we should be treated! But doubles and mixed doubles are separate events from the singles competition. Is Wimbledon suggesting that, if the top women withdrew from the doubles events, that then we would deserve equal prize money in singles? And how then does the All England Club explain why the pot of women's doubles prize money is nearly £130,000 smaller than the men's doubles prize money?

However, the institution overplayed their hand the following year, by paying Amelie Mauresmo only 30.000 GBP less than Roger Federer. That was the final nail in Wimbledon's sexist coffin. The matter reached British parliament, and Prime Minister Tony Blair agreed with the critics. One year later, Wimbledon, after being harshly criticized by the British public, gave in. 
Venus Williams would win Wimbledon in 2007, being the first to enjoy the equal pay, and in 2008. One year later she lost her last grand slam final to her sister Serena.

New struggles, but still going strong



(c( New Yotk Times
July 2015, 35 year old Venus is still going strong, after being diagnosed with an incurable auto immune disease Sjörgen’s syndrome in 2011, a disease that attacks moisture producing glands, and a nasty back injury two years later. She played 14 grand slam finals, on all four tournaments, winning 7, Wimbledon (5), and  the US Open twice. 

Where great players like Steffi Graf, Martina Hingis, Lindsay Davenport and Maria Sharapova never spoke about equal pay, Venus did. And even though women in tennis owe her the fact that she achieved gender equality, it is not widely known, nor is she appreciated. She not only paved the way for her successful sister. She not only paved the way for other African American tennis players. She gave what women in general deserve; gender equality.

After all, Wimbledon, stronghold of conservative values was brought down to its knees by a girl from the hood. She didn’t use violence, nor did she threaten, or insult anybody. Venus Williams used her status as a top player, an unswerving character and a beautiful mind that had withstood many dubious moments with a seldom seen dignity.

As far as I am concerned, Venus and Serena should be cherished for their achievements, both on- and off court. After all, they embody the ‘what you see is what you get’ spirit; a rare quality in people. Although both Venus, and her sister prefer to be ‘a continuum in moving forward’, we, sports fans, are allowed to look back at their impressive careers, as well as enjoy todays clash, and what comes after that.